Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.

December 11 2013

India Loves Gold. So Why Did Actress Rima Kallingal Get Married Without It?

Earlier this year price of Gold fell considerably in India prompting people in large number to rush to Shops to buy Gold. Image by Sanjoy Karmakar. Copyright Demotix (18/4/2013)

Earlier this year, the price of gold fell considerably in India, prompting people in large numbers to rush to shops to buy the precious metal. Image by Sanjoy Karmakar. Copyright Demotix (18/4/2013)

The southwestern Indian state of Kerala has an unparalleled hunger for gold. Nicknamed “gold's own country” by the New York Times last year, the state counts for only 3 percent of the population in India, but consumes 20 percent of the country's gold every year. Some of the largest gold showrooms in Asia are found in Kerala. Newborn babies here are fed gold dust and honey as a tradition. Brides are commonly draped from head to toe in gold. 

That's why Indian movie actress Rima Kallingal, who is from Kerala, recently made waves when she married in a simple ceremony sans the precious metal. At a time when many of her fellow film stars often appear as brand ambassadors to jewelry shops, her decision made a statement.

She explained her reasoning on Facebook:

പ്രിയരെ, നവംബർ ഒന്നാം തിയതി, കേരളപിറവി ദിനത്തിൽ ഞങ്ങൾ വിവാഹിതരാവുന്ന വിവരം സസന്തോഷം അറിയിക്കട്ടെ. ഞങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാനിദ്ധ്യത്തിൽ എറണകുളം കാക്കനാട് രെജിസ്ട്രാർ ഓഫീസിൽ ഒരു രജിസ്റ്റർ വിവാഹത്തിൽ ഒതുങ്ങും ചടങ്ങുകൾ. ബന്ധുക്കളേയും, സഹപ്രവർത്തകരെയും, സുഹൃത്തുക്കളേയും, മാധ്യമപ്രവർത്തകരേയും ക്ഷണിച്ച് വിരുന്ന് നൽകേണ്ട നാട്ടുനടപ്പുണ്ട് എങ്കിലും, തല്ക്കാലം ആ ചിലവുകൾ ഒഴിവാക്കി നിങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും പേരിൽ വിവാഹ ചിലവുകൾകായുള്ള പണം എറണകുളം സർകാർ ആശുപത്രിയിൽ അർബുദ രോഗത്തോടു മല്ലിടുന്ന സാധാരണക്കാരായ രോഗികളുടെ ചികിത്സക് വേണ്ടി കൊടുക്കുകയാണ്. ഈ തുക ഞങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും സിനിമയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനമാണ്‌. എല്ലാവരുടെയും സ്നേഹത്തിനും പിന്തുണക്കും നന്ദി പറയന്നു. എം പി. പി രാജീവിനോടും, എറണകുളം ജനറൽ ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്റെര്മാരോടും, അതോടൊപ്പം ഞങളുടെ മനസറിഞ്ഞ് കൂടെ നിന്ന മാതാപിതാക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും പ്രത്യേകം നന്ദി അറിയിക്കുന്നു.

സ്നേഹത്തോടെ -
റിമ കല്ലിങ്കൽ, ആഷിഖ് അബു

Actress Rima Kallingal. Image via WIkimedia Commons. CC BY-SA

Actress Rima Kallingal. Image via Wikimedia Commons. CC BY-SA

Today, if my grandmother were alive, she would have been ecstatic to see me as a bride, but at the same time heartbroken to see me not dressed in gold from head to toe! From a very young age, I knew that I didn't want to wear so much gold for my marriage… For aesthetic reasons…

But as I grew up, the feeling grew stronger on many other levels, and today when I am getting married, I want to use this beautiful life that I have and this amazing platform that cinema has given me to send out my strong vote of protest against the dowry system that we still shamelessly and silently follow and dedicate my decision to the millions of parents who have spent their life earnings on their children's weddings!

Today, I won't be wearing a single gram of gold :)

Kerala's long history of gold

History has well documented the gold craze of many civilizations and cultures. Pharaohs, kings, emperors, and the so-called 49s of the American West all had a taste for the precious metal.

India's love for gold is much more than just investment. It has an emotional, cultural, religious and socio-political angle to it. India's love for this yellow metal dates back over 4,000 years when people of the Indus Valley first incorporated gold into jewelry. It also has a history of survival; gold was something one could keep as a reserve and could be passed on easily without any bureaucratic interference. Millions of people in India have invested in businesses or securities by pledging their gold jewelry.

People's attachment to the precious metal runs deep. Were it not for gold, the average Indian’s lot through history could have been a lot worse. That's why the story of Nirupama, a 9-year-old girl who gave up all her gold jewelry to benefit the struggle for freedom against the British in 1934 when India was still under colonial rule is still powerful.

Kerala's history with gold began when Romans traded the metal for spices. Today, more than 200,000 people in Kerala work in the gold industry, and the state is said to have more than 5,000 retailers. 

Some of the more visible evidence of this gold obsession can be seen at weddings, where brides wearing so much of the precious metal that the weight of it all can make it harder to move about gracefully are a common sight. 

‘Dowry is not just about gold’

Even though it is illegal, dowry (wealth transferred from bride's family to groom and groom's family) is not an uncommon feature of life in Kerala, though the fashion of brides wearing gold ornaments on their wedding day isn't necessarily part of the dowry custom. With the rise of dowry-related violence and deaths in India over the last decade, the tradition is a cause for concern.

Many social media users were elated at actress Rima Kallingal's decision not to wear gold during her wedding as a statement against the dowry system. 

Siya Siyaa, a woman who lives in Dubai, said she would try to pass on Kallingal's same values to her children:

Lv u reema… if it was now (my marriage) i wuld hav takn same stand.. nw i can try to instill these views in my offsprings… :)

Blogan pondered on his blog why media didn't give the actress much attention on the issue:

ഒരു ജനതയുടെ സ്വര്‍ണ്ണ ഭ്രമത്തെ ഒരു പെണ്ണ് സ്വന്തം വിവാഹം കൊണ്ട് വെല്ലുവിളിച്ചപ്പോള്‍ അത് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍, ഇരുണ്ട ‘സ്വര്‍ണ്ണ മനസ്സുകളിലേക്ക്’ ഒരു നുറുങ്ങുവെട്ടമെങ്കിലും പകരാന്‍ അവസരം വന്നപ്പോള്‍ ‘സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധത’ മുഖ മുദ്രയാക്കി എഴുതിച്ചേര്‍ത്ത മാധ്യമ പന്നന്‍മാരൊന്നും മുന്നോട്ട് വന്നില്ല , 

അരക്ക് താഴേക്ക് അഭിരമിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലാത്ത സ്ത്രീവിഷയങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കുവേണം?
സഞ്ചരിക്കുന്ന ജ്വല്ലറികളായിക്കൊണ്ട് കല്യാണ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കയറിയ ചില നടിമാരുടെ വിവാഹങ്ങള്‍ ഇതേ മാധ്യമങ്ങള്‍ ആര്‍ഭാടമാക്കിയിരുന്നു എന്നുകൂടി ഓര്‍ക്കുക. 

A culture that's gold crazy should be ashamed that we didn't give much attention to Rima's stance, and the media never cared to discuss it given they salivate over every pompous wedding of the rich and famous. When every sexually exploited case is discussed to death, such a great gesture by a woman was not given any air time

A blogger only known as Film Critic wrote:

കല്യാണ ദിവസം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാര്യം തൊട്ട് ആഷിക് – റീമ ജോടികള്‍ മലയാളിത്തവും , ലാളിത്യവും ഒരുപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു . എല്ലാ മതസ്ഥരും രഹസ്യമായി നാളും , മുഹൂര്‍ത്തവും നോക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് , മലയാളിത്തവും , കേരളീയതയും വാചകക്കസര്‍ത്തുകള്‍ മാത്രമാകുന്ന ഇക്കാലത്ത് , കേരളപ്പിറവി ദിനത്തില്‍ മുഹൂര്‍ത്തത്തിന്‍റെ തീട്ടൂരങ്ങളില്ലാതെ രണ്ടു റോസാപുഷ്പാലംകൃതമായ മാലകള്‍ പരസ്പരം അണിയിച്ച് ലളിതമായി അവര്‍ വിവാഹിതരായപ്പോള്‍ കാലാകാലങ്ങളായി നിലനില്‍ക്കുന്ന പല മാമൂലുകളും തകര്‍ന്നു വീണു .

I have many reservations about Rima and [husband] Ashiq, however they really walked the walked. With just simple rose garlands, they held a simple ceremony, which is a tremendously positive thing.

Indian Bride's typical Jewellery made of Gold. Image by Flickr user  Lokendra Nath Roy-Chowdhury. CC BY-NC-SA

Indian Bride's typical Jewellery. Image by Flickr user Lokendra Nath Roy-Chowdhury. CC BY-NC-SA

However, not all users were as delighted by the actress’ comments.

Resmi Vava, a research student at IISER-P, wrote on her Google Plus account:

സ്ത്രീധനമെന്നാല്‍ സ്വര്‍ണ്ണമെന്നു നിസ്സാര‌വത്കരിക്കുന്നതിനോടു യോജിപ്പില്ല എങ്കിലും..

Dowry is not just about gold, that's an oversimplification of the issue and I have reservations towards it. Yet, the views are interesting.

Sreebitha P. V., an assistant professor at the Central Univeristy of Karnataka, took an interesting position on the website Round Table India:

So it was not aesthetic reasons which prevented me from wearing gold. It was just that I was born in such socio-economic circumstances.

In fact, it is very easy for upper caste and upper class women like Rima to take a decision of not wearing gold for their marriage and to contribute lakhs for other causes. What about the OBCs and Dalits who cannot manage to wear gold even when they wish to do so, especially in the socio-cultural context of Kerala where gold symbolises social status! What about OBCs and Dalits who think that it is their right to gain this status by wearing gold? What about OBCs and Dalits who hopelessly believe that they can confront the casteist patriarchy by wearing gold?

Sreebitha also references the “Kallumala samaram” (stone necklace revolt) that took place in Kanjaveli, near Kollam in Kerala, where women of the lower (Pulaya caste had to fight against the upper caste to wear gold and stones.

When Indians still struggle with poor governance and a lacking social security net, and when rural areas still lack a good banking system, an investment they can even wear that brings with it the possibility of upward social mobility will remain the precious metal of choice.

August 23 2013

A Disappearing Generation of Indigenous Children in Kerala, India

Kavitha, only one and half years old, died of malnutrition last week, adding to the staggering statistics of the dead tribal children in Attappady, a tribal belt area in Kerala, India with a dense population of indigenous people.

Since the start of 2013, 35 tribal children have died due to malnutrition in Attappady. Many reports in major newspapers across the nation and other media outlets are shedding light on this tragedy happening to one of the most vulnerable sect of India’s population.

Poor health is to blame thanks to the failure of healthcare centers in Attappady to properly care for pregnant tribal women, mothers and babies, leading to infant death, according to a UNICEF report.

Another reason for such sordid state of affairs is mindless development with massive deforestation, throwing the indigenous population out of its traditional comfort zones. Dr. P K Sasidharan, head of Department of Medicine at Kozhikode Medical College, did a pilot study on the issue and has come up with the revelation that massive deforestation (pdf link), growing influence of consumerism and lack of awareness are the major factors behind the health issues in Attappady.

A graphical representation of infant deaths y Noushad GD. https://plus.google.com/u/0/102420304124240855327/posts/cctcavf78cE

A graphical representation of infant deaths. By Noushad

Rajendra Prasad, editor of Gothrabhumi, a tribal-oriented magazine, told The Hindu newspaper that if this development model is continued, the population of tribal people in Attappady will decrease drastically in two or three generations. An organization of tribal women in Attappady, ‘Thai Kula Sangham’ has claimed that the actual figures of children who have died due to malnutrition is much bigger than what the government has claimed.

Photo by Sivaram V in Attappady https://www.facebook.com/sivaramphotography

Photo by Sivaram V in Attappady. Used with permission

Even though in India 50 percent of children under three are malnourished according to UNICEF data, in the state of Kerala such stories of child malnourishment are rare due to its model of development and numerous health facilities in the state. The state has one of the lowest infant mortality rate in the country, which is comparable to developed countries: While India’s national average is 44 babies per 1,000, Kerala prides itself on having it a low 16 babies per 1,000. That is why it comes as a shock to many that in Kerala, such a tragedy is occurring due to massive neglect by the changing governments.

To make matters worse, ministers in the current United Democratic Front, led by the Congress Party of India, have come out with outrageous statements blaming the mothers of alcohol abuse and blaming the children of not eating properly. Culture Minister K C Joseph invited controversy when he stated that the consumption of alcoholic drink arrack by expectant tribal mothers was a major cause of death of infants in Attappady adivasi belt.

Rebuking such claims of prevalent alcoholism, Prabhu Das, former chief medical officer of the Kottathara Government Tribal Specialty Hospital and presently deputy district medical officer of Palakkad, who has so far delivered 3,000 babies in the tribal hamlet of Attappady over the past 15 years, said that he has not encountered a single expecting mother consuming alcohol.

Photo by Sivaram V in Attappady https://www.facebook.com/sivaramphotography

Photo by Sivaram V in Attappady. Used with permission.

Even when many reports by the media have tried to expose the situation, the government continues to have a lackadaisical attitude. This has angered the citizens in the social media.

tUskEr kOmbAns, a blogger and an avide Google Plus user, writes about the general health situation in Attappady:

#ATTAPPADY ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒന്നര വര്ഷം കൊണ്ട് മരിച്ചു വീണത് 52 കുഞ്ഞുങ്ങള്. കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച മാത്രം രണ്ടു ശിശു മരണങ്ങള്. മതിയായ ഡോക്ടര്മാര് ഇല്ലാത്തത് കാരണം രോഗികളെ കോഴിക്കോട്ട് ഗവ. മെഡിക്കല് കോളെജിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വരുന്ന ഇവിടുന്ന് അവശരായ രോഗികളെ കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴിയില് ആംബുലന്സ് പണി മുടക്കി വഴിയില് കിടന്ന് പലരും മരിയ്ക്കുന്നതും നിത്യ സംഭവം. സ്പെഷലിസ്റ്റ് ഡോക്ടര് ആയി ഇവിടെ ആകെ ഒരു ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഇവിടുത്തെ നിരക്ഷര-ദരിദ്ര നിത്യപട്ടിണിക്കാരുടെ പ്രധാന ആശ്രയമായ കോട്ടത്തറ ഗവ. ട്രൈബല് ആശുപത്രിയില് ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നത് ഭവാനിപ്പുഴയില് നിന്ന് നേരിട്ട് പമ്പ് ചെയ്ത് എടുക്കുന്ന കലക്ക വെള്ളമാണ്. ആശുപത്രിയ്ക്ക് വേണ്ടി ശുദ്ധജലം ലഭ്യമാക്കാന് മുറവിളി തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം ഏറെയായെങ്കിലും നാളിതുവരെയായി ജലം ശുദ്ധീകരിയ്ക്കാനോ, പാക്ക് ചെയ്ത ശുദ്ധജലം ലഭ്യമാക്കാനോ വേണ്ട യാതൊരു നടപടികളും സര്ക്കാറിന്റെ പക്ഷത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല.

Fifty-two children have died in the past one and half years. Due to the lack of doctors, patients are taken to the nearby Kozhikode Medical College hospital. Even then due to the traffic congestion, many of the patients die on the road. There is only one specialist doctor in the Attappady area, which is a gynecologist. Most of the dirt poor people who live in this area use water from Bavani river which is heavily polluted. Even the hospital gets the same water. Nothing has been done by the government to ease the situation.

Sreekanth Nair, also a Google Plus user, is ashamed of the current situation and mocks the much celebrated Kerala model:

ചർച്ചകൾ ഇങ്ങനെ നീണ്ടു പോകാൻ തന്നെയാണ് സാധ്യത , വിദേശ രാജ്യങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം ആരോഗ്യ രംഗത്ത് മികവു കാട്ടിയ കേരളത്തിൽ 36 കുട്ടികൾ പോഷക കുറവ് മൂലം മരിക്കുകയോ ?. ആയിരക്കണക്കിന് ഡോക്ടർമാർ ഉള്ള സംസ്ഥാനത്ത് ജോലി ചെയ്യാൻ ആളെ കിട്ടാതെ വരികയോ ?. കോടികൾ ഒഴുക്കുന്ന എമെർജിംഗ് കേരള ഉള്ള നാട്ടിൽ പട്ടിണിയോ ?. നാലാൾ അറിഞ്ഞാൽ കേരളത്തിന്റെ അന്തസ്സ് എവിടെ പോകും ?. ജീവന് വിലയില്ലാത്ത മുപ്പത്തിയാറ് കുട്ടികളെ ഓർത്ത് നാണം കൊണ്ട് തല താഴ്ന്നു പോകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.

Pretty sure the debates are not going to have any conclusions. We used to stand in par with the developed nations and now we have 36 children who died due to malnutrition. There are thousands of doctors in the state but none is working in the Attappady region. Millions of Indian Rupees are spent for developmental programs like Emerging Kerala and there is acute hunger in these hamlets? I am ashamed of myself and this state thinking of those children whose lives have no value in this state.

Kunjaali Kk retorts on a similar post, which lamented the Attappady crisis:

കേരളത്തിൽ അട്ടപ്പാടിയിൽ മരിക്കുന്നതിന്റെ അൻപതിരട്ടി ആളുകൾ വാഹനാപകടങ്ങളിൽ ഓരോ വർഷവും മരിക്കുന്നു, ആശുപത്രികളിൽ സൌകര്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ ശരിയായ ചികിത്സ കിട്ടാതെ മരിക്കുന്നു, കൊട്ടേഷൻ ടീമുകൾ ഒരു തെളിവും ബാക്കി വെക്കാതെ ആളുകളെ കൊല്ലുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും പറയാത്തതെന്തേ? ഒരു മനുഷ്യന്റെയും ജീവൻ മറ്റൊരാളുടെതിനേക്കാൾ മെച്ചമല്ല, മോശവുമല്ല. അതോ ഇതൊന്നും സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അല്ലേ?

അപ്പൊ നമ്മൾ ദീനാനുകമ്പൻ ആകണം എങ്കിൽ അട്ടപ്പാടിയെയും ആദിവാസിയെയും പറ്റി പറഞ്ഞു കരയണം, അതാണ്. വേറെ എന്തൊക്കെ വിഷയങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും പുട്ടിന് പീര ഇടുന്ന പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ അട്ടപ്പാടി, ആദിവാസി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിക്കണം.

There are many others, almost 50 times more, dying in different ways in accidents and other ways throughout the year, which is much worse than Attappady. There are patients dying in hospitals due to negligence, there is loan mafia who kill people for mortgages. Why is no one bothered by these deaths? No death is worse of better than others. Aren't these all the government's responsibility too? So, in order to get sympathy, we need to shed some crocodile tears for tribal people and Attappady. That's why even if there are a lot of other things happening, this is the only one topic everybody likes to harp on.

Ramachandran Vettikkat is worried about the moral mindset of the public and writes:

അട്ടപ്പാടിയിലെ മരിച്ച് വീണ കുഞ്ഞുളെ അപഹസിച്ച് കൊണ്ട് ഒരു ഭരണാധികാരി നടത്തിയ പരാമർശം ഒന്ന് മതിയായിരുന്നു തെരുവുകൾ കത്തിയമരാൻ. അവനവന്റെ ജാതിയിലും മതത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും സവർണ്ണത നടിക്കുന്ന ഒരു ജനതയിൽ നിന്ന് ദളിതരുടേയും ആദിവാസികളുടേയും പ്രശ്നങ്ങളിൽ അങ്ങനൊന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല തന്നെ.

The single instance of what the chief minister has said rebuking the children of Attappady was more than enough for a general outrage in Kerala. But the people are now only concerned about their caste, religion and party politics. No one is even bothered about the tribal population.

Sajith N, an entrepreneur, asks the question on everyone's mind:

Journalist Biju Govind talks about the government's attitude:

A nation needs development and infrastructure. But if it ignores the basic social development issue concerning women and children, and erasing a sect of its valuable indigenous population, how will it compensate for this lost generation?

August 10 2013

Monsoon Rains, Deadly Landslides Devestate India's Southwestern Kerala

Heavy rains battering India's southwestern state of Kerala and subsequent landslides have claimed at least 15 lives as the area experiences on of the worst monsoon seasons in decades.

The latest round of rain, which began falling August 4, 2013, caused unprecedented flooding over the course of three days, causing a loss worth Rs. 19.53 crore (3.22 million US dollars). The monsoon damaged the runway at Kochi International Airport, forcing it to be closed for days and 126 flights to be cancelled affecting thousands of passengers.

Kerala is experiencing one of the worst monsoon seasons in decades, with flash floods inundating areas and landslides a very real threat. Floods and landslides in northern India killed more than 1,000 people earlier in the summer.

But monsoon season, which continues to wreak havoc Kerala this year, is usually an important and beneficial time for the state. Kerala was once voted by National Geographic Magazine as a must-visit destination out of its 50 top destinations, mainly for its picturesque backwaters and monsoons. Kerala’s monsoon season is a much sought out after time for tourists as it has a special charm with the rains changing the landscapes.

And for Keralites, rains have always been welcome, with literature, pictures and songs of rain abundant in the culture. Kerala’s electricity and agriculture are heavily dependent on the monsoon rains. There are even Facebook groups by Keralites dedicated to rain.

In South Kerla an unidentified man sitting on a car submerged in flood water

In South Kerla an unidentified man sitting on a car submerged in flood water. Image by Aji Jayachandran. Copyright Demotix (6/8/2013)

But this year is different. Beginning in June, the two months of incessant rains haven't stopped. Dams are filling fast and are almost to the brim and the shutters might have to be opened gushing in flood water, which triggers panic among the people who have been living a serene life near the rivers and lakes. One of the largest dams, Idukki Dam, has only 18 feet more until the shutters will be opened.

The state has received 40 percent excess rains in the past two months alone which has thrown the state into disarray. The Hindu newspaper reports that around 2,100 people have been shifted to 36 relief camps from the flood hit areas of Thiruvalla taluk. Agriculture has been hard hit by the rains where rubber tapping couldn't be done and three to four week old paddy corps being washed away by the floods.

Social media users have kept up-to-date with the news of monsoon flooding by posting pictures from homes, talking about safety measures, and talking about environment damage.

Renuka, who lives in Alwaye where the flooding is severe, has posted many pictures to her Google Plus account of how much the river Periyar has risen due to the rains. She lives on the banks of the river and is scared of what a few more weeks of rain could do.

Women and children watching the rising waterline. Image courtesy: Renuka Arun, used with permission. https://plus.google.com/u/0/113471416255727012804

Women and children watching the rising waterline. Image from Google+ by Renuka Arun, used with permission.

Sapta Varnangal commented about the situation in Muvattupuzha:

Heard that my mother's house in muvattupuzha near to the river banks is under water. This doesn't happen during the normal monsoons.

People who live in the opposite shore observing the rising river. Image courtesy: Renuka Arun, used with permission. https://plus.google.com/u/0/113471416255727012804

People who live in the opposite shore observing the rising river. Image from Google+ by Renuka Arun, used with permission.

Idukki has been facing the worst of the rains with landslides killing many residents. Harish Vasudevan wrote on his Facebook that the current landslides could have been avoided, if environment friendly construction work was done instead of giving permits to all type buildings:

ഇടുക്കിയിലെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വമോ സാധാരണ മനുഷ്യരോ സർക്കാരോ ഇതുകൊണ്ടും പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. ഇടനാട്ടിൽ നടപ്പാക്കുന്ന ‘വികസനം’ അപ്പടി മലനാട്ടിലും നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ ഫലം തോരാമഴയിൽ മണ്ണിടിച്ചിലായും വരും. മലനാട്ടിൽ മണ്ണ് ഇളക്കുന്നതിനും ഖനനത്തിനും എതിരെ നടപടി വേണമെന്ന് ഗാഡ്ഗിൽ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ റിപ്പോർട്ട് കത്തിച്ച ബിഷപ്പിനും പള്ളിക്കാര്ക്കും, റിപ്പോർട്ട്നെ എതിർത്ത സർക്കാരിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഇപ്പോൾ നാട്ടുകാരോട് മറുപടി പറയാനുള്ള ബാധ്യതയുണ്ട്.

Neither the Idukkis political clout nor the people are going to learn a lesson from the current rain damage. Development projects that suit other types of land are done in Idukki which has a different land structure. The result is landslides and destruction during rain. The Gadgil Committee reported that land mining need to be stopped. People living in Idukki including the priests from the churches in Idukki and the government rejected that report. But now they have to answer to the public.

Nelson Joseph, a resident in Idukki, countered the argument by saying the sole reason is not due to construction:

Nelson Joseph താങ്കൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഇടുക്കിയിൽ ഉരുൾ പൊട്ടുന്നത്, അവിടെ നടത്തുന്ന വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൊണ്ട് ആണെന്നാണോ? ഞാൻ ഒരു ഇടുക്കികാരൻ ആണ്. അറിയാൻ മേലഞ്ഞിട്ടു ചോദിക്കുവ എന്ത് മണ്ണാങ്കട്ട വികസനം ആണ് അവിടെ നടത്തിയിട്ടുള്ളത്? ഇപ്പോൾ ഉരുൾ പൊട്ടിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരു തരത്തിലുള്ള, വികസനങ്ങളും ഇല്ല. മൂന്നാറിലേക്കു ഉള്ള ഒരു വഴി മാത്രം ആണ് അവിടെ മനുഷ്യ നിർമ്മിതം ആയുള്ള വല്ല്യ സംഭവം. ഈ വഴികൾ വരുന്നതിനു മുൻപ്, എന്തിന് മനുഷ്യർ അങ്ങോട്ട് കടന്നു ചെല്ലുന്നതിനു മുൻപേ അവിടെ ഉരുൾ പൊട്ടൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അത് എന്ത് വികസനത്തിന്റെ പേരില് ആണ്? പരസ്ഥിതി വാദം ഒക്കെ നല്ലത് തന്നെ. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു ദുരിതം വരുമ്പോൾ വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കാതെ, വെറുതെ എല്ലാം വികസനത്തിന്റെ പ്രശ്നം എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയായ പ്രശ്നങ്ങൾ ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നതിനെ വഴി തിരിച്ചുവിടുന്നതിന് വേണ്ടി ആണോ എന്ന് പോലും സംശയിക്കുന്നു. ഗാഡ്ഗിൽ റിപ്പോർട്ട് പ്രാക്ടിക്കൽ അല്ല.

Who said it is due to development that Idukki is facing such a situation? I am from Idukki and I would like to know what development has been done in this area? There has been no infrastructure developments. There is only a single road to Munnar where the landslide has happened. Even before people started to live there, there has been landslides. Advocating for the environment and all is OK, but not when such destruction has occurred and not without proper facts or investigation. The Gadgil Report is not practical.

Prasanth Gulfu from Alwaye posts a message on his Facebook page of emergency numbers if the situation arises:

In case of any emergency please do alert, as we stay close to the river. Let us all b wary of the situation and remain cautious. Call 9946732042

There are YouTube videos showing the situation of floods, such as this video uploaded by Real High Definition:

Twitter has hosted interesting discussion about the monsoon as well.

Engineer Hafiz Rasheed (@hfz_r) blamed the deforestation and climate change:

Writer, journalist and teacher Anna MM Vetticad (@annavetticad) remembered her Kerala vacation when during such floods, people used to come visit by boats:

Kuttanad, India. 26th June 2013 -- A boat as pictured here is floating on the road submerged in flood water.

A boat is floating on the road submerged in flood water at Kuttanad, Kerala. Image by Aji Jayachandran. Copyright Demotix (26/6/2013)

HR Process Outsourcing Expert Mohan Kannan (@mohankan) reported on Muvattupuzha:

Journalist Nidheesh MK (@ReporterNid) reported that Aluva is submerged in floods:

July 22 2013

Violence Against Children Rampant in India's Kerala

The southwestern Indian state of Kerala is smarting from a yet another case of child abuse among a spate of violent child abuse cases registered in the state, where the victims are tortured physically by none other than parents themselves.

Five-year-old Shafiq is currently fighting for his life with extensive damage to his brain and lungs, broken limbs and first-degree burns in a hospital in Kerala. Doctors are predicting only a 25 percent chance of survival for the boy. He was tortured by his biological father Sheriff and his father's new wife, who were arrested later by police after authorities were informed of the abuse.

Shafiq is from Kumily, an agrarian region in the Idukki district of Kerala. The Hindu newspaper reports that Shafiq’s is not an isolated case and records from the ChildLine, India’s only and most widespread round-the-clock free emergency telephone helpline and outreach service for children in distress, shows that the child abuse is rampant in the region and abuses were regularly reported among families in the estate areas.

By Thorsten Vieth from Bangalore, India [CC-BY-SA-2.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0)], via Wikimedia Commons

Photo by Thorsten Vieth from Bangalore, India [CC-BY-SA-2.0], via Wikimedia Commons

Earlier, seven-year-old Aditi was brutally tortured and starved to death by her biological father and his wife in Kerala. The case made waves around Kerala.

Five years ago, the case of Aromal, a young child who was chained in the courtyard of his home and forced to share food with a dog, shocked the society still lingers in the minds of people as to the extent of the cruelty parents are capable of to their own children.

And there have been several sexual exploitation cases by fathers themselves that shook Kerala and India recently.

In response to a rash of abuse and sexual abuse cases against children, the state's Minister for Social Welfare M.K Muneer has formed ”children watch committees” that are supposed to play a more stringent role in notifying and reporting such incidents directly to appropriate authorities. As an immediate step, the government of Kerala has also directed all schools to report any such incidents of torture at any place, for which, counseling measures would be initiated. Also, hospitals have been asked to examine children in detail if they suspected ill-treatment and torture.

Many in India are unaware of children’s rights, and many biological parents seem to have the impression they have complete ownership rights over their own children. Many Indians were hence shocked when Norway convicted parents of Indian origin of child abuse last year for burning and hitting their seven-year-old with a belt.

India is a party to the UN declaration on the Rights of the Child 1959 and is also a signatory to the World Declaration on the Survival, Protection and Development of children. India also adopted a National Policy on Children in 1974, which reaffirms the constitutional provisions for adequate services for children, both before and after birth and through the period of growth to ensure their full physical, mental and social development. There also are appropriate monitoring procedures to assess the progress in implementing the laws.

However as a patriarchal society, the attitude towards children despite these platitudes is that parents are the sole owners of their biological children. Though corporal punishment is banned from schools in India, a 2009 study by Clinical Epidemiology Research and Training Centre in Thiruvananthapuram, Kerala shows that 50 percent of parents in Kerala still use severe physical methods to discipline children.

On social media, however, users have starting questioning this attitude.

Rejesh O P asked the quintessential question on his Facebook page about the right to ownership as parents, a general attitude of many Indian parents:

കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്താണോ ? എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ തല്ലും കൊല്ലും നീയാരാ ചോദിക്കാൻ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരു കുഴപ്പമുള്ളതായി സമൂഹത്തിനു ബോധ്യപെടാത്തിടത്തോളം ‘ഷഫീക്’ ആവർത്തിക്കപെടും

Are children private property of the parents? If the attitude is I will kill or torture my children, who are you to ask, then kids like Shafiq will be tortured.

Sonia Elizabeth Padamadan wrote on her Google Plus:

തനിക്കു താഴെ ഉള്ളവർ തന്നെ പോലെ തന്നെ ജീവിക്കാൻ അവകാശം ഉള്ളവർ ആണ്. തനിക്കു തോന്നും പോലെ എടുത്തു പെരുമാറാൻ ഉള്ളതല്ല എന്ന് ആണ്, തന്നെ പോലെ തന്നെ എല്ലാ അവകാശങ്ങൾ ഉള്ളവർ ആണെന്ന് നമ്മൾ എന്ന് മനസ്സിലാക്കും ആവോ ?

When will people realize that everybody has an equal right to live their life, even children who are taken care of by their parents?

Entrepreneur Boaz Chacko (@boazbchacko) tweeted his support for more laws to prevent child abuse:

Retired police inspector general Ramesh Chandra (@amoli09) called for the arrest of the parents who abuse their children:

Founder of the Go India Foundation, an NGO that promotes the welfare of urban and rural youth, Alka Lamba (@alkalambaaicc) asked the question which is now on everybody’s mind:

User Pavan (@pavankajhonka) mocked the much celebrated high literacy rates of Kerala:

These horrendous examples of children being tortured to death show the urgent need for education and a change in the attitude towards children. If violence is used to nurture children in a society, what does that say about that society?

May 15 2013

Muslim TV Anchor Faces Backlash in India Over ‘Uncivilized’ Veil Comment

A female anchor for a popular Malayalam-language television channel in the southern Indian state of Kerala is facing a firestorm of criticism after she called the Muslim practice of women wearing a veil “uncivilized” and a form of oppression.

Fousiya Musthafa, a Muslim woman herself, talked about the general plight of Muslim women on an India Vision TV program on April 9, 2013 saying the purdah, or practice of veiling and segregation of the sexes, is oppressive, especially for women who have been married living their lives like widows as their husbands are away from home working in the Middle East. She added:

Even with all the modern facilities, in this hot summer here, these women have to wear the uncivilized purdah.

About a quarter of the population in Kerala are Muslim and more than half are Hindu. The editor for India Vision has issued a hazy explanation that there was a misunderstanding with the script, with the editorial board overlooking some unnecessary lines in it.

A group of Muslim women rallying with placard in Kerala. Image by Aji Jayachandran. Copyright Demotix (8/12/2011)

A group of Muslim women rallying with placard in Kerala. Image by Aji Jayachandran. Copyright Demotix (8/12/2011)

Muslim women in Kerala, who claims the highest literacy rate among other Muslim women in India, began to wear a veil only recently. Some 20 years ago, even though the dress of Muslim women had differences in color and method from other religious groups, it never was an all-covering purdah. Some observe that the influx of Kerala workers into the Middle East on their return has influenced this rise in purdah as a fashion wear in Kerala. Also, famous Kerala writer and poet Kamala Surayya's conversion to Islam during her later years and praise for the purdah may have given the veil a boost in popularity.

However, the rising trend has been met with resistance from some quarters of Kerala's Muslim women who did not want to adhere to such dress codes. Jameela K, mathematics teacher at Sullamussalam Oriental High School in Malappuram district was suspended because she refused to wear the purdah or the green overcoat as prescribed by the school.

And aeronautical engineer Reihana Kazi sought out protection from the court after some of her relatives pleas for her to wear the purdah escalated to death threats.

After Fousia Musthafa's declarations on the veil, Facebook was flooded with virulent comments and posts against her, attacking her with expletives and verbally assaulting her. An Facebook post supporting purdah was written showering the journalist with verbal abuse and defaming her character, which was shared by 1,986 users.

Sreeja Neyyattinkara protests [mal] against such attacks:

ഒരു കാര്യം അതു തെറ്റായാലും ശരിയായാലും ഒരു പെണ്ണ് പറഞ്ഞു അങ്ങനെ പറയുന്നവരെ ഇങ്ങനെ തെറിയഭിഷേകം നടത്താന് ഏത് പ്രവാചകനാണ് നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത്

Even if something is right or wrong, just because a woman said it, did any prophet give you the right to abuse her?

Latheef Arinjira [mal] who shared the same post that has attacked the journalist pleads support:

sahodara vayikkuka…thalkalika labathin vendi samudayathinte acharangale publicil avahelicha indiavisioneyum athile curspondenna chettayekkethireyum prathshedikkuka

dear brother, please read this post. For temporary benefits our culture has been tarnished by this channel (India Vision). Please protest against this.

Most of the comments on FB were pure vitriol and cannot be reprinted. But, there were lone voices too defending purdah which took a more objective approach towards the issue,

Ahmed Niyaz writes as a comment [mal] pertaining to a discussion of the same issue in G+:

ഹിജാബ് മുസ്ലിം സ്ത്രീയുടെ സംസ്കാരമാണ്, കേരളത്തിലെ മതബോധമുള്ള മുസ്ലിംകള് തലമറച്ചിരുന്നു. കേരളത്തിലെ മുസ്ലിംകള് സാംസ്കാരികമായി കൂടുതലായി മതവല്കരിക്കപ്പെട്ടത് ഈയടുത്താണെന്നത് യാഥാര്ത്യമാണ്, പക്ഷേ അതൊക്കെ ഭരണഘടനയുടെ ഉള്ളിലുള്ള കാര്യം മാത്രമാണ്. രണ്ട് ജോടി വസ്ത്രം മാത്രമുള്ള അവസ്ഥയില് നിന്ന് വസ്ത്രത്തിന്റെ ആര്ഭാടത്തിലേക്ക് വന്നിട്ടും അധികമായിട്ടില്ല.

മാറ് മറക്കാനവകാശമില്ലായ്മയില് നിന്ന് ജീന്സും ടോപിലുമെത്തിനില്ക്കുന്ന ഇതര സ്തീകളുടെ ചോയ്സിലിടപെടാനവകാശമില്ലാത്തത് പോലെ ഇതിലും ഇടപെടാനവകാശമില്ല.

പര്ദ്ദാവിരുദ്ധരുടെ ആത്മാര്ത്ഥതയില് സംശയമുള്ളത് കൊണ്ടാണ് അസഹിഷ്ണുത കാണിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.

Hijab is just the culture of a Muslim women. In earlier Kerala Muslim believers used to cover their heads. Its true that purdah is new and Kerala Muslims are trending more towards Islamic icons and cultures. But its within the constitution. From two pairs of clothes, we have now come to a point of many choices.
Once women in Kerala couldn’t cover their upper torso and now they have reached a point of wearing jeans. Just like that, we cannot manipulate a women’s choices of wearing a jeans or purdah too. The sincerity of the anti-purdah supporters is very dubious and maybe that’s why believers are suspicious of the intentions and hence virulent.

But Shahina Nafeesa, [mal] a Muslim journalist in Kerala, challenged the notion of choice which is usually espoused by Muslim men and women alike for wearing purdah:

ആരെങ്കിലുമൊക്കെ പർദ്ദ ധരിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് വിഷമമോ സന്തോഷമോ ഇല്ല .പർദ്ദ ധരിക്കാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ‘ചോയിസിനു വേണ്ടി പോരാടുന്നവരെ കണ്ടു ,നല്ല കാര്യം .എനിക്കും ഒരു ചോയിസ് ഉണ്ട് .എനിക്ക് പർദ്ദ ധരിക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ല.ചൊമല ഷോട്സും ലൈറ്റ് മഞ്ഞ ടീ ഷർട്ടും ആണ് എന്റെ ചോയിസ് .എല്ലവരും വരി വരിയായി വന്നു എന്റെ ചോയിസിനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്താട്ടേ

I don't have any issues if someone is wearing a purdah or not. I wont be happy or sad. I am noticing many supporting the “choice” of women wearing purdah. Good. I too have a choice. I don't like to wear purdah. My choice is to wear a yellow tee and a red shorts. Please come and support my choice too.

Another FB post from Rejesh O Positive questioned [mal] where exactly is the choice in wearing religious attire:

സ്ത്രീകള് എന്തുധരിക്കണം എന്തുധരിക്കരുത് എന്നൊക്കെ നിർദേശിക്കുന്ന മതങ്ങൾക്കുള്ളിൽ. അവർ ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ ഇഷ്ടമാണ് എന്ന് പറയുന്നത്. ജയിലിൽ കഴിയുന്നവർ ജയിൽ അധികൃതർ വരുമ്പോൾ മുണ്ട് ‘മടക്കികുത്ത്’ അഴിക്കുന്നതും , തോളിൽ കിടക്കുന്ന തോർത്ത് കയിൽ എടുത്തു പിടിക്കുന്നതും സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ആണെന്ന് പറയുനതിന് തുല്യമാണ്.

If someone is telling women that they have choices for clothing inside their religion, it's like telling people inside a jail that they have choices when it comes to wearing the clothing endorsed by the jail authorities.

In the Quran, it would appear that the Prophet had foreseen all this controversy:

After my disappearance there will be no greater source of chaos and disorder for my nation than women.

It's true, considering the recent debate surrounding religious morals and women. Europe and the rest of the world is still smarting from feminist group FEMEN's fiery “International Topless Jihad Day” to raise awareness about Amina Tyler, a 19-year-old FEMEN member who sparked a massive uproar in Tunisia by posing topless with the slogan “Fuck Your Morals” written across her chest.

The group's method has been controversial, with some Muslim women even rejecting FEMEN's support by counter protesting that they do not need nude protests and imperialistic approaches to solve their own problems.

Muslim Feminists such as Qasim Amin to Fatima Mernissi have written extensively about the moral dress codes on women and linked it to the the suppression of women by the patriarchal nature of religion.

Activist and writer Arundhathi Roy wrote in an essay for Outlook India last year:

Coercing a woman out of a burqa is not about liberating her, but about unclothing her. Coercing a woman out of a burqa is as bad as coercing her into one.

Daly, a blogger [mal], linked this cultural sensitivity issue as a form of patriarchy itself in a discussion about purdah in a blog post seven years ago:

ബൂര്ഖയെ വെറുമൊരു സാംസ്കാരിക ചിഹ്നം മാത്രമായി ഗ്ലോറിഫൈ ചെയ്യുക. പാത്രിയാര്ക്കിയുടെ എല്ലാ അപ്പസ്തോലന്മാരും ചെയ്യുന്നതത് തന്നെ. എന്നീട്ട് അതിനെ സംരക്ഷിക്കാനെന്നപേരില്, അധിനിവേശത്തിനെത്തിരെ എന്ന പേരില് ഉപയോഗിക്കുക. അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുമ്പോള് “സംസ്കാരത്തിന്റെ ദുരഭിമാനം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ബാധ്യത സ്ത്രീയ്യ്ക്ക് മാത്രമോ എന്നത് കൂടുതല് കൂടുതല് പ്രസക്തമാവുന്നു. ഒരു തിന്മയെ എതിര്ക്കാന് മാറ്റൊരൂ തിന്മ ഉപയോഒഗിക്കുന്നതിലെ അപഹാസ്യതയും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അധിനിവേശം ഇല്ലാതായാലൂം ഇല്ലാതാകുന്നതല്ലല്ലോ സംസ്കാരിക ദുരഭിമാനം. പറഞ്ഞു വന്നത്, അധിനിവേശത്തിനെതിരെ പോലും ഇത്തരം അടിച്ചമര്ത്തല് തന്ത്രങ്ങള് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ അപഹാസ്യതയാണ്.

Burqa is glorified as a cultural symbol, which is done by the patriarchal systems. After it is glorified it is then said to be used as a tool against imperialism. Then we need to ask, why only a woman’s dress is used a symbol against imperialism and why only women needs to protect this culture. To deflate an evil, another evil is used. Even if the imperialism is done and over with women in burqa still exist.

March 12 2013

Indian Censor Board Restricts Papilio Buddha, A Gandhi Critic Movie

Papilio Buddha, a Malaylam language feature film written and directed by Jayan K. Cherian, has joined the long list of movies troubled by censorship in India in recent times. The film mainly focuses on the atrocities committed against Dalits, women and the environment and it has been accused of defaming the Father of the Nation Mahatma Gandhi. The film had initially been banned by censor board until it recently got cleared for screening with the “adult” certification.

With the recent banning of the movie Vishwaroopam by the Tamilnadu state government to the various fatwas against art across India, the most recent one in Kerala where a writer’s statue was vandalized, India is taking ten steps backwards to every small progressive step it is trying to achieve.

Author Salman Rusdhie on a recent interview to a television channel asserts:

“This is a different kind of emergency; it's a cultural emergency in India. Culture is the new target and artists do not have gangs to defend themselves. Culture and art is not hard to attack”

It is common knowledge, without free thinking, which is essential to produce art, no society will ever achieve higher social status which India yearns for in this century. While religious organizations are notorious for such behavior, Indian Government itself gives them all a shot in the arm by banning a movie because the Indian Censor board took offense in the movies portrayal of Gandhi, the nation’s most respectful figures of the freedom struggle.

Papilio budha poster

Thumbnail of Papilio Buddha poster courtesy Jayan Cherian's Facebook page

Deedi Damodaran writes in Hindu about the decision of censor board on Papilio Buddha:

Our society is not yet ready to face the statements this film makes. The film deals with gender and Dalit issues in a raw manner, and I feel these are causes that are inseparable. Here we have a woman who was raped at her workplace coming back to rebuild a very active life. Papillio Buddha chooses not to beat about the bush. It is bold and clear and relevant. No wonder the state was worried by the revelations made so loudly and unapologetically.

Lois Munoz Merka comments on Facebook:

Many controversial films are rejected by the countries they were exposing. I think it's so important for this film to be seen everywhere to shed light on the Dalits. Many people around the world were unaware of apartheid in South Africa.

കറുത്ത വിപ്ലവകാരി (karutha viplavakari) supports the movie in a Facebook comment on the page:

ചരിത്രസത്യങ്ങള് മൂടിവെച്ചു അടിസ്ഥാനജനതയെ ചാതുര്വര്ണ്യ വ്യവസ്ഥയുടെ കൈപ്പുനീര് കുടിപ്പിച്ച് ദൃശ്യമാധ്യമ മേഖല കൈയടക്കി വെച്ച സവര്ണ്ണ സിംഹാസനങ്ങളെ തകര്ത്തെറിയുവാന് പപ്പിലിയോബുദ്ധക്ക് കഴിയട്ടെ എന്നാശംസിക്കുന്നു!

Papilio budha poster

Thumbnail of Papilio Buddha poster courtesy Jayan Cherian's Facebook page

The main stream media infested with the upper castes have for long suppressed the Dalits and hope this movie can shatter their golden thrones

The common perception of Gandhi in India and his stance on Dalits is questioned in the movie which is what made the censor board fluster. But Dr. B. R. Ambedkar, a renowned Dalit scholar and who was one of the main architects of the Indian constitution has written extensively on Gandhi and the FB page for the movie displays the quote from his book ‘What Congress and Gandhi have done to the untouchables', published in 1945.

“There was nothing noble in the fast. It was a foul and filthy act. The fast was not for the benefit of the Untouchables. It was against them and was the worst form of coercion against helpless people to give up the constitutional safeguards of which they had been possessed under the Prime Minister’s Award and agree to live on the mercy of the Hindus. It was a vile and wicked act. How can the untouchables regard such a man as honest and sincere?

Arundev E asks on his G+:

പാപ്പിലിയോ ബുദ്ധ’ യുടെ കാര്യത്തില് മറന്നു പോയ ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ദ്ര്യം ‘വിശ്വരൂപ'ത്തിനു വേണ്ടി ഓര്ത്തെടുക്കുന്നത് പുരോഗമനപരമാണ്. ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.

It is interesting to note that the same people who forgot about Papilio Budha is now speaking about freedom of art in the case of Vishwaroopam.

Amidst the denial of certification, there has been private screenings earlier in Kerala. Anivar Aravind who viewed it in a private screening has this to say about the movie.

തീര്ച്ചയായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ചിത്രം . നിരവധി റിവ്യൂകളില് പറഞ്ഞതുപോലെ പ്രമേയപരമായും ആഖ്യാനപരമായും പുതുമകള് നിറഞ്ഞതും ഒരു മിലിറ്റന്റ് ദളിത് രാഷ്ട്രീയപരിസരത്തുനിന്ന് നോക്കിക്കാണുന്നതുമായ ചിത്രമാണിത്. ഗംഭീരന് വിഷ്വലുകളും ശക്തമായ വിവരണവും. സെന്സര്ചെയ്യേണ്ട ഒന്നും ഇതിലില്ല. ഈ ചിത്രം കാണേണ്ടതും ചര്ച്ചചെയ്യേണ്ടതും അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും വിമര്ശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതും അത്യാവശ്യമാണ്.

It is a must see movie. As many reviews have written, this is about dalit politics taking a militant path. The cinematography as well as the scripting is excellent. There is nothing to censor in this movie. This movie needs to be seen, discussed and accepted.

The movie was sidelined even at the supposedly liberal film festivals. Madhyamam, a Malayalam newspaper writes about the movie not screened at the IFFK film festival of 2012:

‘പാപ്പിലിയോബുദ്ധ’യെ ഒഴിവാക്കിയതിലൂടെ പ്രാന്തവത്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും പോരാട്ടവും അന്തര്ദേശീയ സദസിന് മുമ്പാകെ ചിത്രീകരിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് ഐ.എഫ്.എഫ്.കെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്. ഉന്നത ജാതിക്കാരും പ്രമാണിമാരും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഏതൊരു ഭരണകൂട ഏജന്സിയേയും പോലെ, ചലച്ചിത്ര അക്കാദമിയിലും ദലിത് വിരുദ്ധ സമീപനം പ്രകടമാണ്. അവരുടെ പുരാതനമായ സംവേദന ശക്തിയെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്ന ഒരു കലയും അവര്ക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല. ‘പാപ്പിലിയോ ബുദ്ധ’ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടത് ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല. കഴിഞ്ഞ ഡോക്യുമെന്്ററി ഫെസ്റ്റിവലില് ആനന്ദ് പട്വര്ദ്ധന്െറ ‘ജയ് ഭീം കൊമ്രേഡ്’ (Jai Bheem Comrade) സിനിമയുടെ ദൈര്ഘ്യം കൂടുതലാണെന്ന് കാണിച്ച് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. ‘

What could have been an excellent venue to display before the international audience, the life and struggles of the Dalits, a great opportunity was lost by not screening Papilio Buddha at the film festival. Just like all the government agencies are ruled by the upper caste and the powerful, the Government's own movie society also metes out the same anti Dalit treatment. Any art form which is ready to debate with the common discourse is avoided. At an earlier festival, Jai Bheem comrade, the movie by Anad Patwardhan was avoided for its political stance .

Blogger Vellezhuthu writes what happened when the movie was screened at theater in Thiruvanathapuram, Kerala.

ഇന്നലെ 10 മണിക്ക് അജന്തയിൽ വച്ച് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട സദസ്സിനു മുൻപാകെ ജയൻ കെ ചെറിയാന്റെ പാപ്പിലിയോ ബുദ്ധ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. 48 മിനിട്ടുള്ള സിനിമ പ്രദർശിപ്പിച്ചു ഡിവിഡിയും പ്രൊജക്ടറുമായി ആളുകൾ പോയ ഉടനെ പോലീസ് വരുന്നു. പ്രദർശനം നടത്തിയവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുമെന്നു പറയുന്നു , തിയേറ്ററിനെതിരെ കേസെടുക്കുമെന്നു പറയുന്നു, സെൻസർ ബോർഡിനു കത്തെഴുതുമെന്നു പറയുന്നു. ജഗപൊക. കണ്ടവരെയും പിടിക്കുമോ?

After the screening of Pappilio Budha, police came in and started to threaten the people present there including the theater owner and threatened they would file cases against the theater. They also threatened they would write to Censor board. Will they arrest the people who viewed it also?

Ben Prasantha wonders about the freedom in India in his blog:

സ്വതന്ത്ര പരമാധികാര റിപ്പബ്ലിക് രാഷ്ട്രത്തില് ഒരു കലാകാരന് സ്വതന്ത്രാവിഷ്കാരം നടത്തിയതിന്റെ പേരില് തന്റെ കലാസൃഷ്ടി ബഹുജന സമക്ഷം പ്രദര്ശിപ്പിക്കാന് അനുമതി നിഷേധിച്ചു എന്ന് പറയുന്നത് വല്ലാത്ത ദുര്യോഗം തന്നെ. കുറെ നാളുകളായി എന്റെ മനസ്സില് ഉറഞ്ഞു കൂടിയ ചോദ്യത്തെ ഒരിക്കല് കൂടി ഓര്മിപ്പിച്ചു ഈ സംഭവം. ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയോ?. എന്റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള് എഴുതിയ ഗാന്ധി വിമര്ശനങ്ങള്ക്ക് അതീതന് അല്ല .സത്യങ്ങള് തുറന്നു പറയുമ്പോള് എന്തിനാണ് പേടിക്കുന്നത്?? ആരെയാണ് പേടിക്കേണ്ടത്?

In the sovereign free republic of India, an artist is denied permission to display his art in public. It is riveting to the say the least. That makes me ask the question which was in my mind for a long time, Is India really free? Gandhi who wrote, ‘Experiments of Truth’ is not someone above criticism. Why is everybody worried about the truth?

Ajith Kumar A S is a Dalit musician, writer and filmmaker based in Thiruvananthapuram writes about the movie and his difference of opinion.

Papilio Buddha has been acclaimed by Dalits and even left liberals as a film that addresses caste and violence against Dalits seriously. There are differences of opinion. I have serious problems with the film. I think it eroticizes the violence against Dalits and makes it enjoyable for the upper class/middle class sympathizers of Dalit issues. It gives a possibility of sympathizing over the violence of caste. Dalit bodies are just sites of violence, the film revolves around the atrocities and focuses mainly on the failures. The contemporary advancements of Dalits are ignored and it approaches the dominant left with a soft criticism.

Manoj vishwambharan writes on Utharakalam, an online media focusing on the subaltern, sums up the whole attitude towards the movie and why we need more such movies.

ശ്രീ ബുദ്ധന് ഇ എം. എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുമ്പോഴും ചെരുപ്പുമാലയിട്ട ഗാന്ധിയന് നോക്കുകുത്തി എരിയപ്പെടുമ്പോഴും അതില് കണ്ട കീഴാള സ്ത്രീകളുടേയും സമുദായത്തിന്റേയും നിശ്ചയദാര്ഢ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോള് ഈ സിനിമ സെന്സര്ബോര്ഡിനു മാത്രമല്ല, മലയാളി പൊതുബോധമണ്ഡലത്തിനു തന്നെ അസ്വാരസ്യമുണ്ടാക്കുന്നതില് എനിക്കത്ഭുതമില്ല.
ഇ എം എസിന്റെ ജാതീയതയെപ്പറ്റിയോ ഗാന്ധിയുടെ ജാതി വര്ണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥകളെപ്പറ്റിയോ ചരിത്രപരമായി വിശകലനം ചെയ്യുക എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് എളുപ്പമല്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് ഉറപ്പായും പറയാവുന്നതെന്തെന്നാല് ഈ സിനിമയെ നിരോധിക്കേണ്ടത് ഇടതിന്റേയും വലതിന്റേയും രാഷ്ട്രീയബോധത്തെ നിലനിര്ത്തുന്നതിന് വളരെ നിര്ണ്ണായകമാണ്. അതേ സമയം തന്നെ ഇത് സാധാരണക്കാരന്റെ മുന്നില് പ്രദര്ശിപ്പിക്കേണ്ടത് ഒരു ദലിത്-കീഴാള രാഷ്ട്രീയ ധാരയുടെ നിര്മ്മാണത്തിനും പ്രവര്ത്തനത്തിനും അനിവാര്യമാണ്. പാപ്പിലിയോ ബുദ്ധ കേരളവും ഇന്ഡ്യയും കണ്ട ഏറ്റവും നല്ല സിനിമയാണെന്ന് വാദിക്കാനല്ല എന്റെ ശ്രമം. അതേ സമയം തന്നെ കേരളത്തിന്റേയും ഇന്ഡ്യയുടേയും സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തെ അലോസരപ്പെടുത്താനും പുനരാലോചിക്കാനും നമുക്ക് കൂടുതല് പാപ്പിലിയോ ബുദ്ധകളെ ആവശ്യമുണ്ട്.

When Buddha's picture is replaced instead of the erstwhile veteran communist leader E.M.S Namboothiripadu and when Gandhi is adorned with a garland of slippers in the movie, when the men and women in the movie are seen determined to represent their true Dalit culture, this movie will not only agonize the Indian Censor Board it would also agonize the common intellect of the society as well. I am none to analyse the caste favoritism of E.M.S or Gandhi. But I am sure this ban on the movie is a must for the left and the right politicos to safeguard their politics. At the same moment, this movie needs to be screened to an ordinary person to achieve a balanced political stance in their minds about Dalit identity. I am not here to talk about the merits of the movie as a whole but this is a movie which questions the unquestionable cultural history and this movie will make us think about the common propagated political myths. We need more Pappilio Buddhas like these.

February 10 2013

India: No More Girls Bands Music From The Valley

After silence, that which comes nearest to expressing the inexpressible is music – Aldous Huxley

Three women gather to make music. They happened to be from Kashmir, the first all-female band from an eerily deafening valley that seems to produce only hoarse noises of insurgency and counterinsurgency. The girls won the best performance award in December 2012 at the ‘Battle of Bands’ in Srinagar. Immediately a fatwa was issued by a religious cleric. Murder and rape threats online and offline ensued. The ‘Pragaash (From darkness to light)’ band members Zahra shiekh, Zainab mirza and Farah disbands, music stops.

Media went berserk with interviews and articles about the intolerance. But all the recent talk about freedom and civil liberties for a Kashmiri is a media circus, says Mohamad Junaid on his blog.

Pragaash The Band -

Pragaash The Band

Indeed, it is tragic that some stray, abusive comments against the band on social media by a few anonymous youth — which snowballed into a controversy after the highly unpopular ‘Grand Mufti’ in Kashmir jumped in to issue a fatwa against music and women performing on stage — has now put these teenagers’ future in music in jeopardy. TV channels picked the story to paint Kashmiri society either as a threat to India’s secularism or as misogynist. Most Kashmiris don’t have access to social media. The broad brushes of generalisation, however, which work in tandem with stereotypes against Muslim societies, paint all of them as uniformly extremist.

A number of Facebook pages dedicated to supporting Pragaash are online. Meanwhile police arrested some of the miscreants.

“Police arrested three persons — Tariq Majid Khan son of Abdul Majid Khan of SK Colony, Anantnag, Rameez Ahmad Shah son of Mohammad Shafi Shah of Baba wayil, Gutli Bagh, Ganderbal and Irshad Ahmad Chara son of Abdul Ahad Chara of SD Colony, Batamaloo, Srinagar –for posting abusive and intimidating comments on a social networking site for the all girl band,” a police spokesman said.

Social Media Circles wants the music to be heard and they support the girls in chorus.

Barka dutt tweets,

The fact is that Muft's fatwa subverted Kashmirs own traditions. The resistance to him is aptly coming from Kashmiris themselves #pragaash

Karsh Kale tweets about the mighyt guitar:

they are afraid that a girl with a guitar might just be more powerful than a man with a gun….and they are right….#fatwa

Sahar Lotfi, a member from the Iranian band visiting India, wants the girls to perform again.

“We are so sorry to hear (about the Kashmir girls’ band Pragaash). We are so happy to perform in India but why can't they,

asks Sahar Lotfi, who leads the seven-member troupe formed in 2010.

Manoj writes on his G+,

പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ഉത്പന്നമായ മതമൗലികവാദം പൊതുവേ എല്ലാ കലകള്ക്കും എതിരാണ്. അതിന് കലകളില് ഉള്ളടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യദാഹം പൊറുപ്പിക്കാനാവില്ല. അവയില് പുലര്ന്നുപോരുന്ന പാരമ്പര്യനിഷേധം അനുവദിക്കാനാവില്ല. അവയില്നിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവരുന്ന ആനന്ദം അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. രാജാവിന്റെയും പുരോഹിതന്റെയും പുരുഷന്റെയും എന്നുവേണ്ട, ആരുടെയും അധികാരത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഏതോ ഒരംശം ഓരോ കലയിലും കുടിപാര്ക്കുന്നുണ്ട്.

Religious fanaticism is always against all kind of art. They cannot tolerate the freedom art perpetrates. They cannot tolerate the rebellion of art. They cannot also tolerate the pure joy that emanates. Art defies the chauvinism existing in empires, state, male and priests – all forms of power.

Cover of a Facebook page supporting pragaash

Cover of a Facebook page supporting pragaash

The official page of Pragaash band has the last status update on Feb 3 2013.

Farah also quits…!

Debashis Das supports,

Dont Quit Please…India as a nation has become intolerant to freedom of expression….if you are a politician or have muscle power then only you are going to be liked whatever you do…i think the FREEDOM OF SPEECH is AT STAKE…so pls pls dont QUIT….

Saba Danawala says:

Would really like to see more Muslim women's voices here, to be honest – and while I can understand why the girls are quitting, please, do come back when you find the strength within you. Muslim women around the world and in South Asia need women like you – not just women who live up to the status quo.

Pelin Ariner comments:

I am a Turkish muslim woman and I admire you for making an all girls band. Even in the western world that is rare. You are all awesome and you sacrifice NOTHING of your worth and beauty in wanting to play music and express yourselves. Don't let all the old-fashioned people dictate what you can and can't do.

In his fatwa the Mufti claims Islam is against music.

“Society cannot be built or developed by doing un-Islamic acts like singing. I have advised these girls, and other Muslims as well, to stay within the limits of modesty as prescribed for them.”

Oscar winning AR Rahman and his fans should hear that!

Thumbnail image courtesy Pragaash Unofficial Facebook page.

January 10 2013

Police Harass Ordinary Citizens in Kerala, India

Jyoti Singh Pandey, the girl who fought for her life after a brutal rape which lead to her death, might turn out to be India’s own Susana Trimarco (the Argentinian mother who was the catalyst in changing human trafficking laws in Argentina).

In an interview with Zee news, Jyoti’s friend gave excruciating details about the ordeal on that horrific night, and how the police and administration in Delhi were slow to respond. Zee news was immediately slapped with a charge of disclosing identity and broadcasting the interview.

Among the G20 countries, India stands second worst for gender violence. It is not that Indian democracy lacks enough laws to protect its citizens, rather the lackadaisical attitude of the administration.

The Delhi case has activated many live discussions and the moral policing of the society. Societal character aside, what if the police harass the ordinary citizens instead of preventing such crimes? In Kerala, most recently there have been three such incidents that have been discussed in the social media.

Kerala Police Force - Image by Flickr user Karmadude. CC BY-SA.

Sharon Rani writes about her ordeal while visiting Kerala from Bhutan. She was spending an evening with a friend in the cosmopolitan city of Kochi in Kerala. On the pretext of questioning her whereabouts, police in mufti showered her with sexually explicit barrage of questions about her relationship with her friend and verbally harassed her.

Shahina Nafeesa replies to this article,

Bravo dear Sharon, Thx for sharing this nauseating experience.I know how precious time is for a person on holidays,yet I wish you would have dropped a written complaint to the IGP.I dont think the rule of law has the ultimate answers to all questions,but it would make an impact for law being the only tool for women who are struggling to negotiate with this mindless city..

In Mavelikkara, another town in Kerala, a similar incident was reported where the Kerala police questioned ten and sixteen year old girls inquiring them about their sexual activities. In fact, the kids were actually taken in for questioning about their parents alleged involvement with the banned Maoist party.

Madhu Soodanan says:

എന്തു ന്യായം പൊലീസിനും പട്ടാളത്തിനും പറയാനുണ്ടെങ്കിലും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനം നടത്താനവരെ അനുവദിയ്ക്കരുതു. നിങ്ങളുടെ രാഷ്ട്റീയ ശത്രുവിനു മേലിന്നു അതിക്രമം നടക്കുമ്പോൾ കണ്ണടച്ചാൽ നാളെ നിങ്ങളുടെ വാതിലും അവർ അർധരാത്രിയിൽ മുട്ടും.

Whatever reasons are there for the police or the military, human rights violations should not be allowed. If you close your eyes to such violations, tomorrow your door will be knocked at too.

Girish Kumar adds,

വനിതാ പോലീസിനെ കുറ്റം പറയേണ്ട. അവര് ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗം. പുരുഷപേലീസിനെ പോലെ അധികാരത്തിന്റെ ഭാഗം. യഥാര്ഥത്തില് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ എന്തിനാണു പോലീസ് പിടിച്ചത്. ഇവരുടെ കൂടെ യോഗം ചേര്ന്നവര് മാവോയിസ്റ്റുകള് അത്രേ. ഇതു രുപേഷിനെയും ഷൈനയേയും പിടിക്കാന് മക്കളെ ജാമ്യക്കാരായി പിടിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗം തന്നെ. അതിനു മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനംതന്നെ മാര്ഗം.

There is no point in blaming the female police officers. They are just part of the patriarchy in the system. Why did they question these kids? They were trying to track down their parents. For that, human rights violation is their only method.

It was also reported that a married couple in Alappuzha town was harassed by the police under similar circumstances.

Jai Krishnan asks,

പ്രായ പൂര്ത്തിയായവര്ക്ക് വിവാഹം ഇല്ലാതെ തന്നെ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാന് ഭരണ ഘടന പ്രകാരം അവകാശമുള്ള ഈ നാട്ടില് , അത് കാമുകി കാമുകന് മാരാനെങ്കില് തന്നെ നടപടി എടുക്കാന് എന്ത് അവകാശമാണ് പോളിസിനുള്ളത്?

The constitutional law states that even unmarried couples can live together in this country, then even if they are not married, how can the police arrest them for being together?

If this is how the police force are trained to bring law and order to its citizens, will there be any visible signs of improvement in the society in the near future?

December 26 2012

India Debates Capital Punishment for Rape

Delhi, with its dubious distinction as the ‘rape capital’ has witnessed another tragedy of sexual violence on a 23 year old woman (see Global Voices report), that has led to wide spread protests in and around the capital and the country. Shocked at the brutality of the recent violence, people from many spheres are asking for stricter laws and harsher punishments and there has been vigorous debates going on about capital punishment for rapists, started out by a member of Parliament, Sushma Swaraj.

The issue of the current debate on rape and capital punishments is a complex one. The National Bureau of Crime in India reports staggering numbers of gender violence. This same year a two year old girl Baby Falak died due to injuries from abuse in Delhi. In India gender violence manifests in many forms from female feticide, ragging, eve teasing, dowry, rape (some of it is considered a norm in the society). India’s north eastern state Manipur has witnessed rape by its own army men and Manipuri women protesting with the banner, “Indian Army: Rape Us.” Among its parliament members, 369 faces charges for crime against women.

A highly agitated protester points as she shouts at police officers during renewed demonstrations following the gang rape of a female student on a Delhi bus. Image by João Costa Leão. Copyright Demotix (23/12/2012)

With such complexities as a society and such widespread abuse prevalent, the social media with its new found voice, has started massive campaigns, and the debate of Capital Punishment also rages including online petitions.

Stalin K Padma criticises a newspaper (Times of India) advertising for Capital Punishment,

The ad unfortunately perpetuates the notion that a woman's life is finished ('takes away a woman's life') when she is raped! The severe social stigma attached to rape, promoted by ads and arguments like these, are singularly responsible for women committing (or attempting to commit) suicide.

To which Sakshi Soi reasons with the staggering numbers in Delhi alone:

We've been through all of these discussions earlier haven't we? This isn't the first rape case Delhi/India has seen. 600+ and counting in Delhi alone! How many punished? We demand death penalty because there is need for immediate action!

Protests at India Gate-007

Protests at India Gate. Photo by Flickr user ramesh_lalwani CC BY-NC 2.0

Aswathy Senan who has called in and participated in the protest rallies, comments:

Hope all this doesn't come to a point when we will need to hold another protest against capital punishment!!! I wouldn't hesitate to hold media as one of the prime forces responsible for making “capital punishment” the ideal punishment for the rapist!

Suresh Kumar comments on a Google Plus discussing the pros and cons of Capital Punishment:

നിലവിലുള്ള ശിക്ഷയേക്കാൾ കൂടുതലായി വധശിക്ഷ ഒരു ഡിറ്ററന്റാകുമോ എന്ന കാര്യവും സംശയമാണ്. അഥവാ അങ്ങിനെ വധശിക്ഷ കൊടുക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ തന്നെ ഇൻഡ്യയിൽ ഏതാണ്ട് നാൽപ്പതിനായിരത്തിലധികം ആളുകളെ ഇപ്പോ തന്നെ വധിക്കേണ്ടി വരും എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അത് നടക്കുന്ന കാര്യമാണോ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഈ കുറ്റകൃത്യത്തിലേക്കെത്തുന്നതിനു മുന്നെ അതെങ്ങനെ ഫലപ്രദമായി തടയാമെന്ന കാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടി വരും.

It is doubtful whether capital punishment will be a deterrent to the existing laws. The judiciary conducts itself in a very slow manner and as of now if capital punishment is issued, there are more than forty thousand people who will need to be sentenced. Is that even possible? So we would need to think what all steps and measures are needed in this society to stop such things from happening.

As the debate continues on Capital Punishment, Nirmal Harindran posted a Facebook status with a news clipping, which seems to have all the answers to this recurring gender violence in India.

Girl Child Abandoned in Delhi

Girl Child Abandoned in Delhi

I think our issues starts here…The Indian Express, Delhi 19-December-2012

December 22 2012

Art Quake in Kerala - The Kochi-Muziris Biennale

Ever since the first public display of an abstract art painting by Czech painter Frantisek Kupka in 1912 to the era of Damien Hirst(s) and Andy Warhol(s) commercialization and mass production of art, contemporary art world has set new blazing routes exploding into the senses of both the art lover and the laywomen influencing and stretching the limits of her aesthetic and intellectual senses.

Determined to secure a prominent place in art history, a tiny state in southern India has opened herself up to the world of contemporary art hosting a three month long Biennale festival, India’s first, from 12/12/12. The sleepy suburbs of Fort Kochi in Kerala is witnessing an explosion of contemporary art through various mediums including graffiti, installation, painting, music, films, sculpture, and performance art by Indian and international artists. The three month long festival encompasses talks, seminars, screenings, and workshops.

Kochi Muziris Biennale LogoArtists from forty countries are participating in the Biennale, the list include Subodh Gupta, Ariel Hassan of Argentina, Ai Weiwei of China, Ernesto Neto of Brazil to name a few. Kochi-Muziris Biennale is curated by India’s two famous artists Bose Krishnamachari and Riyas Komu, incidentally from Kerala.

As with many first time ventures, controversy courting, debate loving Keralites in Social Media are involved in discussions about the pros and cons including the controversy surrounding the allocation of state funds for the Biennale.

UN on his blog elaborates on the necessities of Biennale:

യൂറോപ്പിലും മറ്റു പലയിടങ്ങളിലും സ്ട്രീറ്റ് ആർട്ട്, ഗ്രാഫിറ്റി തുടങ്ങിയ പബ്ലിക് ആർട്ട് രൂപങ്ങളിലൂടെ കല കൂടുതൽ ജനകീയമായിത്തീർന്നിട്ടുണ്ട്. പബ്ലിക് ആർട്ടിൽ ഇരുദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള ഇടപെടലുകൾ കൂടുതലാവാതെ തരമില്ലല്ലോ. നിരന്തരമുള്ള ഇത്തരമുള്ള ഇടപെടലുകളിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ വിവിധതരം സംഘർഷങ്ങളും സംവാദങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വ്യവഹാരമണ്ഡലം രൂപം പ്രാപിക്കുകയും സമൂഹത്തിൽ ഒരു കൾച്ചറൽ സ്പേസ് രൂപപ്പെട്ടു വരികയും ചെയ്യുന്നു. കൂലിപ്പണിക്കാരനും വഴിവാണിഭക്കാരനും കൂടെ ഇടം നൽകുന്ന (നേരിട്ട് കലാനിർമ്മിതിയിൽ ഭാഗവാക്കാവുന്നില്ലെങ്കിൽ തന്നെയും) ഒരു സ്പേസാണ് അത് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. തന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് പലരൂപങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽകുന്ന കലയെക്കുറിച്ച് അവർ ബോധവന്മാരാണ്. പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിൽ ഇപ്രകാരം രൂപപ്പെട്ടുവന്ന ആ ഒരു കലാസംസ്കാരത്തിലേക്ക് നമുക്കും നീങ്ങേണ്ടതുണ്ട്.

In Europe and other countries, art has been popularized and revolutionized through graffiti, street art etc. The constant conversations and interchange through art in public spaces has given an outlet to active public discourse, protests and opinions and forms a cultural space amidst the general populace. Thus art seeps into the sensibilities of a street vendor to a blue collar worker.

Chandran TV in a lengthy blog post questions the crass commercialization behind such festivals and art in general:

വൈചിത്ര്യമാര്ന്ന വസ്തുക്കളും വര്ണപ്പൊലിമയും ചേര്ത്ത് ആശ്ചര്യജനകമായ കാഴ്ചകള് സൃഷ്ടിച്ച് വിനോദസഞ്ചാര ഭൂപടത്തില് ഗണ്യമായ സ്ഥാനം നേടിയെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമാണ് കൊച്ചി ബിയനാലെയുടെ പ്രധാന ആശയകാണ്ഡമെന്ന് സര്ക്കാരിന് സമര്പ്പിച്ച അതിന്റെ പദ്ധതി നിര്ദേശത്തില് പലയാവര്ത്തി വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ ഭാഗമായി, മഞ്ഞുരുകുമ്പോള് നദിയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, സ്വാഭാവികമായും, കേരളത്തിലെ കലാരംഗം അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിക്കുമെന്നൊരു വിശ്വാസം മാത്രമാണ് വെച്ചുപുലര്ത്തുന്നത്. അത്തരമൊരു വിശ്വാസം അതിശക്തമായി വെച്ചുപുലര്ത്തിയ മറ്റിടങ്ങളില് ബ്ര്യഹത്തായ കലാപദ്ധതികള് പലതും തകര്ന്നടിഞ്ഞതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. പ്രാദേശിക കലാരംഗം അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തുവാന് നടത്തിയ പ്രത്യേക ശ്രമങ്ങളില് നിന്നാണ് ഫ്രാന്സിലെ മെഴ്സേയ് ലെയും സ്പെയിനിലെ ബില്ബാവോയും ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ലിവര്പൂളും അതാതിടങ്ങളിലെ തലസ്ഥാന നഗരി കഴിഞ്ഞാല് രാജ്യത്തെ രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന കലാകേന്ദ്രങ്ങളായി വളര്ന്നുവന്നത്.അവയ്ക്ക് സമാനമായ ഗൌരവമാര്ന്ന യാതൊരു പദ്ധതിവിചാരവും കൊച്ചി ബിയനാലെയുടെ ആശയകാണ്ഡത്തില് സ്ഥാനം നേടിയിട്ടില്ല.

Through an array of colorful and strange displays termed as art, the state government uses Kochi Muziris Biennale to enchant the laymen and hence create a safe space in the tourism map. As a result, just like ice breaks into water, the people behind the scheme thinks Kerala’s art culture will develop and thrive. Such kind of commercial short visions have gone amuck in many other countries. If the intentions are to really showcase and elevate Kerala’s art space, then one need to follow France’s Marseille, Spain’s Bilbao or England’s Liverpool. Nothing of that sort has even been envisioned in Kerala's Biennale

Riya Ad asks on his Google Plus space:

കൊച്ചി-മുസിരിസ് ബിനാലെ പൊതു ജനത്തിനെ കല പഠിപ്പിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ എത്ര പേരുണ്ട് ? ദുർഗ്രഹങ്ങളായ സംജ്ഞകളിലൂടെയും മറ്റും ചിത്രകലയെ ഒരു എലൈറ്റ് ക്ലാസിൽ പെട്ടവർക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തിലെക്കാക്കുകയും അവയെ സാമാന്യ ജനത്തിനു മനസ്സിലാക്കിക്കാനുള്ള ഒരു ചെറു വിരൽ ശ്രമം പോലും ഇത്രയും കാലം നടത്താതെ പൊടുന്നനെ ഒരു ബിനാലെ നടത്തുനത് പൊതുജനത്തിന്റെ കല ബോധത്തിനെ വളർത്താൻ തന്നെയായിരിക്കുമൊ..?

Is the Kochi Muziris Biennale really for the public? Until now no such thing has been done by the state to explain the finesse or the complexities of any kind of art to the public, then why suddenly this Biennale is conducted? Is it really for us?

Another active blogger Niraksharan (Manoj Ravindran) espouses the necessity of such events:

ബിയനാലെയെപ്പറ്റി വിവാദങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ടാകാം. അതിനെയൊക്കെ മൂന്ന് മാസത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി, ബിയനാലെ കാണേണ്ടതും അനുഭവിച്ചറിയേണ്ടതും ഓരോ മലയാളിയുടേയും ഇന്ത്യക്കാരന്റേയും എല്ലാ കലാകാരന്മാരുടേയും അവകാശമാണ്. കാരണം, വിവാദങ്ങളിൽ പറയുന്നത് പോലെ ക്രമക
്കേടുകൾ നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇതിനായി ചിലവഴിക്കാൻ സർക്കാർ നൽകിയ കോടികൾ നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടേയും നികുതിപ്പണം തന്നെയാണ്. അതിലെ ഓരോ രൂപയ്ക്കും പകരമായി നല്ലൊരു കലാവിരുന്ന് ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് പോയി കണ്ട് മുതലാക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ അധികാരവും ധർമ്മവുമാണ്.

There might be a lot of controversies surrounding this Biennale. But, we need to keep them aside for three months and each of us, every Indian or artist has the right to enjoy this art spectacle. Even if the controversies are true, the state government has spend millions on this collecting from our taxes and hence for every paisa of the tax, we would need to take advantage of this art spectacle.

Amidst all the conversations, the daily pictures from the Biennale represents school kids and youngsters actively involved in enjoying the displayed installations and graffiti, thus depicting that a different world of sensibility has opened up for them.

February 09 2012

Malaysia: Organization Advocates for Human Rights through Video

freedom film fest KOMAS Malaysia logo

Freedom Film Fest by KOMAS

An interview in EngageMedia showcases KOMAS, an organization in Malaysia that since 1993 has been using video production as a tool to educate and advocate for human rights.

Anna Har is the director of Pusat KOMAS (Pusat Komunikasi Masyarakat) Community Communication Centre, and she explains the role video has in their outreach programs where they produce resource materials, facilitate processes, organize communities and give media training on the topics of  non-discrimination, citizenship and voter education, as well as grassroots advocacy:

KOMAS is not a video production house nor do we specialise in producing films; rather, we see it as part of the strategic and creative use of media tools for the advocacy of human rights.

Between Love and Race is a short film focusing on racial discrimination, produced by KOMAS on 2006. In it, Angela and Rashid face backlash from friends and family because they've decided to date each other. Angela's parents object because they wanted her to date a Chinese boy, Rashid's mother wishes he dated a nice Malaysian girl, as do Rashid's friends. Angela's friend Yati at least speaks Mandarin since she went to a Chinese school, so even among Yati's friends, Angela is singled out for not speaking her family's language. Angela comes to discover that through labels, stereotypes, discrimination and expectations on race and love, what maters is how she and Rashid feel about each other.

 

 

In addition, KOMAS has also been running the human rights documentary festival FreedomFilmFest in Malaysia since 2003.  The festival includes a documentary film competition where a first time film maker can pitch a proposal that they'll be able make into a documentary if they win, video workshops and film screenings; and it has become a platform for showcasing human rights documentaries  that may not have enough commercial backing or space in mainstream media to get otherwise exposed.  The 2012 FFF will be on the subject of Democracy, with the slogan of “Democracy – Who is the boss?”

The 2011 festival trailer gives us a perspective on the types of issues and topics the film festival promotes:

 
One of the 2011 winners of the documentary competition include Afiq Deen, who directed Huruf J, a short documentary on the hardships and discrimination faced by divorcees in Malaysia. A society that sets them apart for their condition, debt, poverty and a legal system which is unable to enforce fathers' financial obligations with their children are some of the hurdles these women have to face when trying to move on with their lives. The film includes some subtitles and audio in English.

With the online premiere of the documentary, the FreedomFilmFestival is asking you to view and review the documentary so they can add the opinions on their site.

May 26 2011

India: Malayalam Bloggers Campaign For Soumya

Kerala was rife with outrage, when a 23 year old girl Soumya was thrown out from a moving passenger train, raped and brutally murdered. The intriguing thing was when she was being attacked and thrown out of the train, none of the passengers lifted a finger to stop the train by pulling the emergency chain. It was a clear demonstration of the callousness of the Kerala society towards woman and crimes committed against them.

Govindaswamy, the accused was nabbed by the police and is currently in custody. According to the state police, he seems to be a beggar with a criminal background. Suddenly things took an interesting turn when blogs started to write how this person who seemingly lived by meager means is now supported by a battalion of lawyers, five of them. The media was strangely silent on this issue until a blogger ‘verutheoruila’ started the campaign with a blog post.

Blog vs. Media. Image by author.

The blogger collected articles and snippets which were in the ‘unnoticeable’ sections and brought them into the forefront. With the title, “Please dont murder Soumya again”, the blogger gives a detailed account of the happenings to date.

Verutheorila concludes his post with,

കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം ഭദ്രമെന്നു പറഞ്ഞ് മാധ്യമങ്ങളും പൊതു സംഘടനകളും നിയമ, മനുഷ്യാവകാശ, സ്ത്രീ കൂട്ടായ്മകളും ഇനിയും ഉറക്കം തുടരരുത് എന്നു തന്നെയാണ് ഈ സാഹചര്യങ്ങള്‍ തെളിയിക്കുന്നത്. പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ മന്ത്രിസഭ ഇക്കാര്യത്തില്‍ കര്‍ശനമായ സമീപനം കൈക്കൊള്ളുക തന്നെ വേണം. സൌമ്യയുടെ മരണ സമയത്ത് ശക്തമായി രംഗത്തു വന്ന യു.ഡി.എഫ്, എല്‍.ഡി.എഫ് നേതാക്കള്‍ സത്യസന്ധമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ സൌമ്യക്ക് നീതി ലഭിക്കുന്നത് അകലെയാവില്ല. ഇതിനുള്ള അഭിപ്രായ രൂപവല്‍കരണമാണ് ഉണ്ടാവേണ്ടത്.
ഇന്റര്‍നെറ്റ് അടക്കമുള്ള മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ഒരു ജനത ഉണര്‍ന്നെണീക്കുന്നതിന്റെ സാധ്യതകള്‍ ഹസാരേയുടെ സമരം കാണിച്ചു തന്നതാണ്. കേരളത്തില്‍ അത്തരം സാധ്യതകള്‍ ആരായേണ്ട നേരമാണിത്. അതിനു നമുക്കായില്ലെങ്കില്‍ സൌമ്യയെ കോടതി മുറിയില്‍ വീണ്ടും ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നതിന് നമ്മളും പങ്കാളികളാവുകയാവും ഫലം.

It is very important that the Media, Human Rights and Feminist Groups wake up from their induced slumber regarding Soumya’s case. The new state Government needs to take crucial steps towards nabbing the culprits. The two political parties which came out in protest when the girl died needs to give attention to the case sincerely. We need to have a consensus regarding this issue. Internet and the online media has an important role to play. Or else we would be witnessing the murder of Soumya again in the courts.

There has been an overflow of support from all quarters of the online community regarding this and with two hundred plus commentators to the original post, this blog has forced the mainstream media to take notice.

Shaji comments,

തീർച്ചയായും നമ്മൾ വിചാരിച്ചതിലും അപ്പുറത്താണ് കാര്യങ്ങൾ കിടക്കുന്നത് എന്നു മനസ്സിലായി. മധ്യമങ്ങളെ നമുക്ക് പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർക്ക് അവരുടേതായ ചില അജണ്ടകളുണ്ട്. പുതുമാധ്യമങ്ങളുടെ സാധ്യതകൾ നമ്മൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയേ മതിയാവൂ. പരമ്പരാഗത മാധ്യമങ്ങളുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ ഇത് പരമാവധി ആളുകളിലേക്കെത്തിക്കുന്നതിന് നമുക്ക് കഴിയണം. അവസാനം മറ്റു ഗതിയില്ലാതെ പത്രങ്ങളും ചാനലുകളും ഇത് ഏറ്റു പിടിച്ചു കൊള്ളും. തങ്ങളാണ് ഇത് പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നത് എന്നവകാശപ്പെട്ടുകൊണ്ട്

It looks like there are things beyond our knowledge. We cannot fully believe the mainstream media regarding this since most of them work with certain interests. Without the help of mainstream media, we need to bring this issue and campaign. Then, the mainstream media cannot ignore when there is a mass movement.

MKERALAM stresses the role of the society,

കേരളം ഒരു സിവിലൈസ്ഡ് സമൂഹമാണെന്നു ലോകത്തെ വിശ്വസീപ്പിക്കുകയാണോ അധോലോകത്തെയും ക്രിമിനല്‍ എലിമെന്റുകളെയും സംരക്ഷിക്കുകയാണോ അവീടുത്തെ നീതിപാലകരുടെ ചുമതല. നമുക്കു വിശ്വസിക്കാം, ആദ്യത്തേതാണെന്ന്, നീതിയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന നിയമപാലകര്‍ അവിടെ ഉണ്ട് എന്ന്. ഇല്ല എങ്കില്‍ അവരെ നീതി ഓര്‍ക്കിപ്പിക്കുകയാണ് ജനത്തിന്റെ കടമ.നമുക്കതു ചെയ്യാന്‍ കഴിയണം.
നേരത്തേ തന്നെ ഒരുശക്തി സൌമ്യക്കുവേണ്ടി ആളിപ്പടര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്, അതു കെടാതെ നോക്കണം, അതു മുന്നോട്ടു കൊണ്ടു പോകണം.
ഒരിലയോടെ എല്ലാത്തിനും സ്റ്റാറ്റിറ്റിക്സ് ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഒപ്പുശേഖരിക്കുക, അഭിപ്രായം ശേഖരിക്കുക മുതലായവ നടത്തുന്നതു നന്നായിരിക്കും.ഒരു ബ്ലോഗേഴ്സ് യൂണിറ്റ് അതിലേക്കു തയ്യാറായി വരുന്നതു നന്നായിരിക്കും.

What should Kerala’s society be? A civilized society or a society that protects its criminals? We need to make sure it is the first, that we believe in justice. If the lawmakers tend to forget it, we have to remind them of their duties. We should be able to do that.

There was a powerful movement earlier for Soumya, we need to make sure the flame doesn't disappear. We need statistics, signatures, people behind this. So try to do the needful. We as a bloggers community can ensure this campaign is heard. Cheers, we will win, the people will win, the truth will win.

There were indeed some dissenting voices regarding media's role from journalists like Jisha Elizabeth, who comments,

ആളൂര്‍ വക്കീല്‍ മാത്രമാണ് മുംബയില്‍ നിന്ന് വന്നത്. അയാള്‍ക്കിരിക്കാന്‍ തൃശ്ശൂരില്‍ ഒരു ഓഫിസ് വേണമായിരുന്നു. തൃശൂര്‍ ഉള്ള അവിടെയുള്ള സാദാ ജൂനിയര്‍ വക്കീലന്മാരാന് ബാക്കി ഉള്ളവര്‍. പേരെടുത്ത ക്രിമിനല്‍ lawyers എന്നു എവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയ വിവരമാണ്? അളൂറിന്റെ ഒപ്പം കൂടിയാല്‍ അവര്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന പേര് മാത്രമായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം. ഇപ്പോള്‍ നെറ്റിലൊക്കെ തകൃതിയായി ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നു. അവരുടെ പേരൊക്കെ എല്ലായിടത്തും എത്തിയില്ലേ? ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യമാണ് പറഞ്ഞത്. അത്രേ ഉള്ളൂ.. മാഫിയ ഉണ്ടാകാം. ഹരി പറഞ്ഞ ചില സാധ്യതകള്‍ അതിനുണ്ടാകാം. എന്നാല്‍ സൌമ്യ വധം പ്രീ പ്ലാന്‍ട് അല്ല. ആ വക്കീല്‍ ആര് എന്ന അന്വേഷണം ആണു നടക്കേണ്ടത്‌. അത്‌ പല പത്രക്കാരും മുംബൈ ഹൈ കോര്‍ട്ടില്‍ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. വക്കീലന്മാരും അവരുടെ നിലയില്‍ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. “അത്ര” പേര് കേട്ട ആളാണേല്‍ വെറുതെ ഗൂഗിളില്‍ ഒന്ന് സെര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തു നോക്കൂ. വിവരം കിട്ടില്ലേ. അല്ലേല്‍ മുംബയില്‍ ഉള്ള വക്കീലന്മാരോട് അന്വേഷിക്കൂ.,. അല്ലാതെ പത്രക്കാരെ തെറി വിളിക്കുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥം???

Among the list of lawyers, there is only one lawyer who came all the way from Mumbai. Rest of the battalion might be juniors to him. So from which source can we confirm that all five are famous lawyers? I suspect these five lawyers might be here to gain some publicity and it could be he intention other than saving the culprit. One cannot deny, there could also be something shady behind all this too. But Soumya’s murder is not preplanned. Media is inquiring who and why and when this lawyers got interested in this case. You in the blog world can also do the same instead of dissing the media.

Kichu writes about why one cannot completely trust the mainstream media these days,

മാധ്യമങ്ങള്‍ സ്വ:ലേ സിനിമയില്‍ പറയുന്ന പോലെ “Business with profit content” ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് പത്രവായന കൊണ്ട് വലിയ പ്രയോജനം ഇല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവനാണ് ഞാന്‍ അതു കൊണ്ട് തന്നെ ഈ വാര്‍ത്ത ആദ്യം അറിയുന്നതും ഈ ബ്ലോഗ്ഗിലൂടെ തന്നെ. ഈ ശബ്ദം നിയമത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നവരില്‍ എത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ വിജയിച്ചു കൂടെ സൗമ്യയും. അല്ലെന്കില്‍ എന്നത്തെയും പോലെ അധികാര പദവികളില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ വീണ്ടും ചിരിക്കും “പൊതുജനം കഴുത !!!”

Just like how the movies depict, mainstream media is now ‘Business with profit content'. I do trust blogs to bring me news than newspapers these days. I came to know about this through this blog rather than than media. If we can make this voice be heard to those people who handle power, then you all win along with Soumya. Or else, we the public will remain as fools.

Anoop Jacob Thomas writes about the common man's plight,

There is a sad fact which I experienced personally, this is a country which “protects” criminals a lot, and police doesn't do anything unless the case gains some publicity. The police who are supposed to investigate the case, will investigate(sometimes) and people with money, power and influence are always protected. Lets think that something will happen, but the court is helpless unless facts with evidence is provided.

With the public losing the trust in mainstream media, blogs with the individual's voices have revolutionized how we get our news and online campaigns like these gives voice to the common man which cannot be ignored.

May 18 2011

India: Kerala Election Results With A Subtle Warning

As the new seven member state cabinet of Kerala is to be sworn in on Wednesday the 18th of May 2011 there are no obvious signs of celebrations across the ranks.

In the recent State Assembly Elections when the results were out on 13th of May 2011, Kerala was in the brink of creating history. The state has a long standing tradition of voting against the governing party. This time the race was very close, the winning party had to satisfy with just a few more additional seats for the 140 strong State Assembly. The UDF (United Democratic Front) won 72 seats and the LDF (Left Democratic Front) won 68 seats. Kerala is a highly politically active state, democratically electing the second Communist Government in the World after San Marino.

The lackluster victory has dampened the spirits of election watchers in the Internet world as well, as there are very few mention of both the victory and the defeat.

Kerala Congress Party Workers

Kerala Congress Party Workers Celebrate. Image by author.


Prasanth M writes,

പുറത്തു പോകുന്ന സർക്കാരിലെ മത്സരിച്ച മന്ത്രിമാർക്ക് കിട്ടിയ ഭൂരിപക്ഷം അവരുടെ പ്രവർത്തന മികവിനുള്ള സാക്ഷ്യപത്രമായി. ഭരണ വിരുദ്ധ വികാരമില്ല എന്ന വാദത്തിനു ഇത് അടിവരയിടുന്നു. 2006ൽ തോറ്റ മന്ത്രിമാരിൽ കുഞ്ഞാലി കുട്ടി, മുനീർ, രാമചന്ദ്രൻ മാസ്റ്റർ, ഇ ടി മുഹമ്മദ് ബഷീർ തുടങ്ങി ഒരു നിര തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതു സ്മരണീയം.

The election results clearly indicate the recognition for the achievements of the ministers of the outgoing cabinet. It is now clear that there was no anti incumbency factor. In 2006, when elections were held, couple of ministers from the cabinet failed to win again shows the difference.

Chill_ara writes,

കടുത്ത പോരാട്ടമായിരുന്നു!
പക്ഷേ വിചാരിച്ചത് പോലെ നമ്മ ടീം തന്നെ കഷ്ടി ജയിച്ചു കയറി. മെസ്സേജ് ക്ളിയറാണ്..മലയാളികളുടെ “അക്കരപ്പച്ച”സ്വഭാവം മാറി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..അഴിമതി വിരുദ്ധത, ട്രാന്‍സ്പെരന്‍സി, നല്ല പ്രവര്‍ത്തനം മുതലായവക്കാണ് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം എന്ന് ഈ ഇലക്ഷന്‍ ഒരു പരിധി വരെ തെളിയിക്കുന്നു. UDF നു ആഘോഷിക്കാം, അഹ്ലാദിക്കാം, പക്ഷേ മറക്കരുത്…അടുത്ത അഞ്ച് കൊല്ലം ഏതായാലും LDF കൊണ്ടുപോകും എന്ന മനോഭാവത്തോടെയുള്ള പ്രവര്‍ത്തനം മാറ്റി, ഒന്നാഞ്ഞു പിടിച്ചാല്‍ അടുത്തത് കൂടി ഇങ്ങ് പോരും. വഴി കാട്ടിയ LDF നു നന്ദി!

It was a tough call! However the team I rooted for won marginally. The message is clear this time. Kerala's election tradition is disappearing. People are voting not in any pattern, but against corruption, against misgovernanceand for transparency. UDF can celebrate but make sure if this is how it is going to be, UDF can win again with good governance. LDF has paved the way for that.

Najim Kochukalunk writes,

ജനം ഇത്ര പക്വതമുറ്റിയവരായി മാറിയെന്ന് പതിവു ജാലവിദ്യകളുമായി തെരഞ്ഞെടുപ്പു ഗോദയിലെത്തുമ്പോള്‍ ഇവരാരും കരുതിയിരുന്നില്ല. അതാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര കിട്ടിയില്ലെന്ന് ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയും പ്രതീക്ഷിച്ചിടത്തോളം എത്തിയില്ലെന്ന് വി.എസും ദീര്‍ഘനിശ്വാസമയച്ചത്. ശരിയായ ജനവിധി ഇതാണ്. ഒരു നൂല്‍പ്പാലത്തിനപ്പുറവുമിപ്പുറവും നിറുത്തിയുള്ള കളി. ഓരോ ഇഞ്ചിലും സൂക്ഷ്മത പുലര്‍ത്തിയില്ലെങ്കില്‍ തെന്നി അഗാധതയിലേക്ക് പതിക്കുമെന്ന ഒരുള്‍ക്കിടിലം ഭരണാധികാരികളെ നേരെ നടക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കും.

None had realized that people have matured in their voting habits and so politicians expecting the usual magical numbers were hugely disappointed this time. That's exactly why the winning party’s leader Oomen Chandy says they didn't achieve the expected results and the defeated party’s leader V.S Achuthanandan heaves a huge sigh of relief. This is the right way. A very thin line between victory and defeat which will make both sides play carefully, since a small misstep could be fatal for the future.

Biju C.P writes,

തിരഞ്ഞെടുപ്പ്‌- ജയിച്ചത്‌ ജനങ്ങള്‍ മാത്രം
വിവിധ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും സമുദായ ശക്തികളുമൊക്കെ ചേര്‍ന്ന്‌ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മിക്ക രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളെയും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ കേരള ജനത ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയം നേടിയിരിക്കുകയാണ്‌. കേരളത്തിന്റെ പൊതു മനസ്സ്‌ ഇടതു പക്ഷത്തിനൊപ്പം നിന്നെങ്കിലും അതംഗീകരിക്കാനോ ജനങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമെത്താനോ ഇടതു മുന്നണിക്കു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും വിജയത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ മുന്നില്‍ത്തന്നെയാണ്‌.

Election - Only people have won.
To the utter dismay of the innumerable number of parties and the various flavors of religious influences who tried to snatch away the electoral process, the people of Kerala has finally won. The common man has stood with the Left politics but the Left parties couldn't comprehend it completely and they lost.

He adds:

കേരളീയ സ്‌ത്രീ സമൂഹത്തിന്റെ പരാജയം
കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടിയും ജോസഫും ഉള്‍പ്പെടെയുളളവര്‍ വന്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തില്‍ വിജയിച്ചു. വോട്ടര്‍മാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ 50 ശതമാനത്തിലധികം സ്‌ത്രീകളാണെങ്കിലും എംഎല്‍ എമാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അഞ്ചു ശതമാനത്തോളമേയുള്ളൂ സ്‌ത്രീകള്‍.

The election is a failure of the women power in the state. When the tainted ex cabinet ministers who were accused of molesting women were elected with massive margins, it shows once again the sorry state of the women in Kerala. Though the voter constitute fifty percent women, only five women got elected.

The historical defeat of the communist party in West Bengal, the massive victory of Jay Lalitha in Tamil Nadu and the saving grace of Kerala all sends out a clear message to the political parties. People are fed up of the usual gimmicks of money and muscle power; they are rejecting corruption and speaking up finally for their rights. Politicians kindly take note.

May 12 2011

India: Privacy for the Deceased?

The accidental death of a NIT (Calicut, Kerala) research scholar has once again sparked controversies about the privacy of women, privacy of a dead person and in general about the lingering male chauvinism in Kerala society. Kerala is considered one of the advanced states in India and is often compared in par with the many developed countries. Unfortunately, the state’s women still undergo eighteenth century sexual violence in many forms.

It came out all open when a female research scholar was reported missing from a running train, later to be found dead in a nearby river. Since her traveling companion was a man, the unforgiving mainstream Malayalam media went into a frenzy to report and fabricate her death with the single most focus on her male friend. Her chastity, her text messages from her mobile phone, her 'sordid affairs' all were out in open to be discussed with a vengeance to lynch the already dead woman.

Bloggers in the blogdom have been aghast at the treatment meted out by the mainstream media to a dead person, with absolutely no care to her privacy.

Women in a train in Varkala, Kerala. Image by Flickr user jynxzero. Used under a CC BY-SA license

Netha Hussain writes an intense note in her Google Buzz,

ജീവിക്കുന്നത് കേരളത്തിലാണ്. കഴിഞ്ഞ 19 വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പല പ്രാവശ്യം ട്രൈനിലും ബസ്സിലും ഒക്കെ, രാത്രിയും പകലും ഒറ്റയ്ക്കും അല്ലാതെയും യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും അങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെ യാത്ര ചെയ്യാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എത്ര കാലം ജീവനോടെ ഇരിക്കും എന്ന് പറയാനൊക്കില്ല. ഇനി, തട്ടിപ്പോകുകയാണെങ്കിൽ തന്നെ അതു ദുരൂഹ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ആയിരിക്കരുതേ എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ച് പോകുന്നു. കാരണമുണ്ട്. “പെൺകുട്ടി ദുരൂഹ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മരണപ്പെട്ടു”,”മരിച്ച പെൺകുട്ടിയുടെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട എസ്.എം.എസ്സുകൾ/ഈ മെയിലുകൾ പരിശോധിച്ചു വരുന്നു” എന്ന മുൻപേജ് വാർത്തകൾക്ക് താഴെ എന്റെ ഫോട്ടോ നാട്ടുകാർ കാണാൻ തീരെ ആഗ്രഹമില്ല. രണ്ടാമത്, മരണശേഷമെങ്കിലും വീട്ടുകാർക്കും, കൂട്ടുകാർക്കും സമാധാനം കൊടുക്കണം എന്നുണ്ട്. എനിക്ക് മെയിൽ അല്ലെങ്കിൽ എസ്സെമ്മെസ് അയച്ച വകയിൽ, വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ‘ലവ്യൂ നതാ' എന്ന് പറഞ്ഞ വകയിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ പൊലീസ് ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടി വരരുത്.

I live in Kerala and for the past 19 years have been traveling by train and other public transport day and night. I will be traveling the same way in the future too. I am not sure how long I will live or whether I will meet with any accidents in life. If anything happens to me, I just hope and pray I don't have to undergo the same circumstance of the recent incident. I don't want newspapers carrying headlines like ‘Girl died under suspicious circumstances, Girl’s text messages are being scrutinized by the police’. There might be many messages which says “Love you Neetha” from friends, which could be fabricated as affairs with which my family and friends will be harassed.

Dr. Sudeep KS, who is a faculty at NIT, where the deceased girl Indu was a researcher wrote an open letter to the editor of Deepika, a Malayalam newspaper.

Dear Deepika editorial team,

There is a news item in today’s Deepika newspaper related to the death of Indu, a research student at NIT Kozhikode. Quoting ‘police circles’, the news says that Indu and her friend Subhash (an assistant professor in the Department of Electrical Engineering at NIT) have been staying together for the last one year. As someone who lives in NIT campus, I know this is false, and that Indu has been staying in the Ladies Hostel of NIT. Kindly refrain from publishing such baseless sensational “news” in your newspaper without even verifying it, which only amounts to the character assassination of the dead girl student.

Berly Thomas, a journalist and an active blogger elaborates on all points discussed by the mainstream media.

3. സുഭാഷും ഇന്ദുവും ഒരുമിച്ചു യാത്രകള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സൗഹൃദമോ പ്രണയമോ ഉള്ള വ്യക്തികള്‍ ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്യുന്നത് ലോകത്തിതാദ്യമല്ല. ഇതെഴുതുന്ന മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ തന്നെ എത്രയോ യാത്രകള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. എന്നിട്ടും ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്തു എന്നത് എന്തിന്റെയോ തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ഉള്ള തൊലിക്കട്ടി ഉണ്ടാകുന്നത് വിസ്മയകരം തന്നെ.

A point trumpeted constantly from the media is that Indu and her male friend traveled together. This is not the first time where two people who are friends travel together. Most in the media who has come up with this sensation, would have done the same with their fellow journalists. Still, it is surprising they are using this to malign and celebrate the case.

Sreejithd writes for help in privacy laws.

ഞാനോ പ്രിയപ്പെട്ടവരോ ആരെങ്കിലും ട്രെയിനില്‍ നിന്ന് വീണോ, പുഴയില്‍ മുങ്ങിയോ, എന്തെങ്കിലും ‘ദുരൂഹ' സാഹചര്യത്തിലോ മരിക്കുകയോ അപകടത്തില്‍ പെടുകയോ ചെയ്താല്‍ ഞാനോ അവരോ അയച്ച മുഴുവന്‍ മെസ്സേജ്കളും എനിക്കോ അവര്‍ക്കോ അത് വരെ ഉള്ള എല്ലാ സ്വകാര്യതകളും പോലീസുകാരുടെയും പത്രക്കാരുടെയും വേഷം കെട്ടി നടക്കുന്ന ഞരമ്പ്‌ രോഗികള്‍ പത്രങ്ങളിലൂടെയും വെബ്‌ ഉലകത്തിലൂടെയും പ്രചരിപ്പിച്ചു രസിക്കുന്നത് തടയാന്‍ നിയമ പരമായോ അല്ലാതെയോ വല്ല പരിഹാരവും ഉണ്ടോ? നിയമവും മറ്റും അറിവുള്ളവര്‍ സഹായിക്കണം. ഇന്നോ നാളെയോ നമുക്കെല്ലാം സംഭവിക്കാവുന്ന ദുരന്തമാണിത്.

If I or someone in my family or friends die in any mysterious circumstances, is there any law which would give me some privacy from the prying eyes? Privacy from the press and the police equally, who would shamelessly celebrate inspecting my personal text messages and thus destroying my privacy. Tomorrow this could happen to one of us and we need to know the laws governing the same.

Indian Media still at its nascent stage, with its barge of new media and channels is yet to formulate a sensible self restrictive policy and approach to respect the privacy of the citizens. Along with privacy laws, Kerala’s culture of sexual violence against women and the morality code needs a long hard look.

April 30 2011

India: Kerala’s Debate On Endosulfan

As the debate on the pesticide EndoSulfan is gaining momentum in the Stockholm Convention in Geneva; Kerala, the southern state of India is up in arms online and on the streets for pressurizing the Indian Government to favor the ban.

Kasargod, a district in the state of Kerala is living in a nightmare with a certain population of brutal victims attributed to the misuse of this pesticide. Online forums are buzzing with Ban Endosulfan posters and live discussions.

The End. Image by Thulasi Kakkat. Used with permission

Thulasi Kakkat, a photo blogger, posted an evocative picture aptly title ‘End’. He refers to another 10 year old victim who died recently from the after effects of using this pesticide in the cashew plantations in Kasargod.

Harish Madiyan, a citizen journalist, who has been in the forefront supporting the ban for Endosulfan, is live updating on his Google Buzz the events of the Stockholm convention:

കേരളത്തില്‍ എന്‍ഡോസല്ഫാന്‍ നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു , അതില്‍ ഇടപെടില്ല എന്ന് കേന്ദ്രം.
അപ്പോള്‍, കൊച്ചിയില്‍ പ്രതിവര്‍ഷം 1600 മെട്രിക് ടണ്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതോ? അതിന്റെ വേസ്റ്റ് കുഴിക്കണ്ടം തോട്ടിലേക്ക് തൊറന്നു വിടുന്നതോ?അവിടത്തെ ആളുകളെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്നതോ?അകെ അറുപതു തൊഴിലാളികള്‍ ,കഴിഞ്ഞ പത്തു വര്‍ഷത്തിനിടെ മലിനീകരണ നിയന്ത്രണ ബോര്‍ഡ് വക 22 ക്ലോഷര്‍ നോട്ടീസ്…

Endosulfan is currently banned in Kerala by the state Government. But how about the production plant that is in Cochin, Kerala which produces 1600 metric tonnes of the same pesticide? Hazardous waste from the pesticide plant is pumped into nearby rivers and this plant has been issued 22 notices from the state pollution control board.

എന്‍ഡോസല്ഫാന്‍ നിരോധനത്തോട്‌ ലോക രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ എല്ലാം അടുക്കുമ്പോഴും ഇന്ത്യ ശക്തമായി എതിര്‍ക്….എക്സല്‍ കമ്പനിയുടെ രണ്ട് മുതലാളിമാര്‍ ജനീവയില്‍ ചെന്ന് സമ്മേളനത്തില്‍ നിരോധനത്തെ എതിര്‍ക്കുന്നു… ഇന്ത്യന്‍ സംഘത്തിനു നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നതായി വിവരം…സ്…

Even when most other countries are supporting a ban on Endosulfan, Indian Government is opposing a ban. Two executives from the Excel Company which produces the pesticide are among the representatives for the Indian Government.

The debate on endosulfan is a very emotional one, as one sees the horrifying pictures of handicapped victims which reminds of a nuclear attack and as most of the affected are children. But there are a few other voices who are trying to put things in a different perspective.

Physel Pollil, another blogger writes why the Indian Government is hesitant towards banning this pesticide.

1980 മുതൽ ഇന്ത്യയിലുടനീളം വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന എൻഡോസൾഫാന് കാസർകോട്ട് കാരോട് മാത്രം എന്തിത്ര കോപം എന്നാണ് തിരിച്ചഉള്ള ചോദ്യം. ഇന്ത്യയിൽ മറ്റൊരു പ്രദേശത്തു നിന്നും ഇത്രയും വ്യാപകമായ ദുരനുഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടാത്തത് കൊണ്ട് കാസർഗോഡിന്റെ കാര്യത്തിൽ കുറെക്കൂടേ വിശദമായ പഠനം ആവശ്യമാണെന്ന് കേന്ദ്രസർക്കാർ വിലയിരുത്തുന്നു. പക്ഷേ…….. വീണ്ടും ആ വലിയ പക്ഷേ! ജനീവയിൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് പോവുന്ന ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടം, ഏറ്റവും മിതമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ചെകുത്താനും കടലിനും നടുക്കാണ് അന്തം വിട്ട് നിൽക്കുന്നതെന്നതാകുന് നു പരമമായ യാഥാർത്ത്യം!!!!

Why India supports Endosulfan? The answer is simple. It is the most cost effective pesticide Indian farmers use and India produces and exports.

To the victims of Endosulfan in Kasargod district, Indian government has only one question. Endosulfan is used in many areas in India for agricultural purposes since 1980. Why then there has been a proportion of victims only in a particular area? A proper study needs to be done to verify the claims of the victims. But, as a lone supporter of Endosulfan in Geneva, the Indian Government appears to be between the sea and the devil.

K.P Sukumaran, another blogger chips in:

യുറോപ്യന്‍ യൂനിയന്റെ ഫണ്ട് കൈപ്പറ്റുന്ന ഒരു സന്നദ്ധ സംഘടന മാത്രമാണ് കാസര്‍ഗോട്ടെ പ്രശ്നത്തിന് കാരണം എന്‍ഡോസല്‍ഫാന്‍ ആണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. സര്‍ക്കാ‍ര്‍ നിയമിച്ച ഒരു കമ്മറ്റിയും അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. കാസര്‍ഗോട്ടെ രോഗബാധിതരുടെ ദൈന്യാവസ്ഥ യൂറോപ്യന്‍ യൂനിയനിലെ മള്‍ട്ടിനേഷനല്‍ പെസ്റ്റിസൈഡ് കമ്പനികള്‍ക്ക് വേണ്ടി അധാര്‍മ്മികമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയാണ് എന്‍ഡോസല്‍ഫാന്‍ വിരുദ്ധര്‍ ചെയ്യുന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കാസര്‍ഗോട്ടെ രോഗകാരണം കണ്ടെത്തുകയാണ് വേണ്ടത്. അത്തരം ഒരു ആലോചന പോലും ആരും നടത്തുന്നില്ല എന്നത് ആ രോഗബാധിതരോടുള്ള കടുത്ത ചതിയാണെന്നാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്.

Who has studied about the victims of Kasragod? An NGO which is funded by the European Union is the only one to have studied about this which itself makes the claims suspicious. No other agency, approved under the Indian Government has come up with such a conclusion. We need to know what happened in Kasargod instead of blaming Endosulfan for all the follies. This is a crime towards the hapless victims when people are trying to use them for their own agendas.

As recently as last week, Keralas’ current chief minister V.S Achuthandan (member of the Communist Party of India) led a big team of volunteers in a one day fasting protest for supporting the ban. Kerala witnessed a hartal organized by the same party on April 29th 2011 to pressurize the Indian Government.

As this article is written, the pesticide has come under a global ban as a conclusion from the Stockholm Convention, even though experts say it will take another five years to take effect. These are not answers however to the current victims and the poison that seeped into Kasargod, for generations to come.

Older posts are this way If this message doesn't go away, click anywhere on the page to continue loading posts.
Could not load more posts
Maybe Soup is currently being updated? I'll try again automatically in a few seconds...
Just a second, loading more posts...
You've reached the end.

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl